Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 60

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 60
60 OÐINN Undir leikur Eolsharpan, Ilmi þrunginn miðdags-svalinn. — Þreyttur sveinn þar sest á foldu. — Sælt er eftir leik að hvíla. Hallar sjer að þvalri þúfu Þar sem laufin sólu skýla. Blundur læðist Ijettum fófum, Leggur mjúka hönd á enni Drengsins, svo að dúnmjúk værðin Dularfull á augun renni. Dökku augun óðar lokast, Vndisroði skreytir kinnar. Vært hann sefur, óttast ekkert, Eins og í faðmi móður sinnar. Skógardísir drenginn líta, Dátt að honum taka' að láta, Kyssa brár og kinnar strjúka, Kollinn hrokna spönnum máta, Fljetta síðan sveig úr laufi, Setja' á lokka' — og þannig krýna Eins og skáld, sem ætti' að hylla, Er menn lotning honum sýna. Festust þar, en flóðu seinna Fram í glæstum ljóðastraumi. Eftir þúsund árin tvennu Enn þá geymast þessir hreimar, Öld frá öld þeir ómað hafa, Opnast við þá nýir geimar. Þeim, sem á þá hrærðir hlusta, Hefur skáldið margt að segja. Meðan nokkur mentun geymist Munu Ijóð hans aldrei þegja. Fr. Fr. Ath.: Hovaz, skáld, var fæddur 8. desember árið 65 f. Kr. I 4. kvæði 3. bókar sinnar dvelur skáldið við þá minningu bernsku sinnar, er hann, þá 6 eða 7 ára, sofnaði einmana og þreyttur á Vúltúr-fjalli, sem gnæfði upp \i\t fæðingarborg hans, Venusium (nú Venosa), og skógardúfur huldu hann myrlus- og lárviðarlaufi, svo að allir, sem um það heyrðu, undruðust, að hvorki birnir nje höggormar urðu honum að grandi. Þakkaði hann það mentagyðjunum, og Irúði því, að hann væri undir vernd þeirra. Kallíópe, Klíó og Melpómene voru þær menta- gyðjur, sem Horaz hjet mest á til aðsloðar við skáldskap sinn. — Þessi frásögn skáldsins er tilefni til kvæðisins hjer á undan. Ft. Fr. Klíó þar og Melpómene, Mentagyðjur, koma' í Ieyni, Brosa hýrt og hvísla saman: »Hvað mun verða' úr þessum sveini?c „Og svo ekkert geti grandað Gefa boð þær skógardúfum, Að þær hylji unga sveininn, Er þar sefur blundi ljúfum. Flykkist þangað fuglaskari, Flytja lauf og sveininn hylja Undir breiðu' af angan-viða Ungu laufi' — og barnið dylja Fyrir snákum, fyrir björnum, Fyrir öllu', er granda megi, Svo hann óhult sofi' í náðum, Saklaust barn á fögrum vegi. Kallíópe kom þar Iíka, Kátt varð þá á dísa fundi, Sló hún hörpu' og söng með sinni Silfur-tæru rödd í lundi. Inn í barnsins unga hjarta Ómar bárust sem í draumi, Ljóð. í hitans mollu hljóðnar dagsins þys, á Holmenkollen enginn svali bærist, og höfgi svefnsins sest á minsta fis, í sálu mína þögnin mikla færist. Er augum renni' eg yfir borgarhring, er opinn faðmur Noregs fjalla' og hlíða, og upp til himins anga lauf og lyng, sem líði reykur yfir hvolfið víða. Mjer finst sem einnig angi' í minni sál og upp úr djúpi hugans reykir stíga, er hverfa' og líða upp um loftið blátt. En undir niðri enn þá Iogar bál og æskudraumar rísa' á víxl og hníga, mín dýpsta þrá til himins leitar hátt. 5. ágúst 1935. A. J.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.