Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 17

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 17
O Ð I N N 17 börnin að heiman. En á meðan þau voru heima, var líka byrjað á nýjan leik að reyna að bæta von- brigðin vondu, sem hinn upphaflegi mikli og skáld- legi trjá- og jurtagarður húsbóndans þarna hafði valdið með ófrjósemi sinni og ónýtileik. Komu þá tveir garðar í staðinn fyrir einn, engu ólistulegri en sá upp- haflegi, og má segja, að þar hafi skift með sjer verk- um börnin og faðirinn. I all-brattri brekku fyrir framan og neðan húsaþyrpinguna, niður að þjóðveginum, var þá komið dável raektað tún. Þann blett allan lögðu systkinin undir sig, umgirtu hann vandaðri girðingu og smekklegri, ofan frá suðurhliðum húsaþyrpingar- innar austast og vestast og niður undir þjóðveginn, og komu síðan upp innan girðingarinnar einum hin- um fegursta jurta- og blómareit í brekkunni, beint móti suðri og sól; öll brekkan hlaðin upp í syllur og stalla, ýmist beina eða bogadregna, sæti, bekki o. s. frv., með mjög reglulega settum ungum trjám og blómajurtum, en fallegum breiðum tröppugangi úr trje niður brekkuna um miðjan garðinn, en steypuhelium þar fyrir neðan, auk annarar prýði. Voru strax og eru enn fullar líkur fyrir því, að þarna þyrftu eigi vaxtar- og fegurðarvonir að bregðast, ef hugulsemi og hag- sýni nyti, enda hefur garður þessi hingað til verið yndislegur reitur að sumarlagi. En í sömu brekkunni, rjett vestan og norðan við umræddan skrúðgarð, var lítt ræktað stórgrýtis- og móanef suðvestur úr bæjar- holtinu, einnig rjett við þjóðveginn. Þar bar gamla ný- byggjann niður í tómstundum sínum, og tók að afgirða, með háum garði úr grjóti og sniddu, all-stóran blett, og síðan að ryðja og rækta innan þessarar girðingar. Þar, sem grýttast var, kom hann fyrir ýmislegustu fjalla- og kletta-blómajurtum, en annarstaðar ýmsum öðrum trjá- og jurtategundum. Einnig þessari grýttu brekku breytti hann ýmislega, í syllur og stalla, króka og kima, sæti, ganga o. s. frv., svo að gaman var yfir að líta, um að ganga eða setja sig niður. Þarna var skjól og sól, jarðvegur allgóður innan um grjótið, og einnig unt að veita nægan áburð, ekki stærri bletti. Enda var þetta farið að sjá á, og lítur hið bezta út hjá þessum frumlega frumbyggja. Þarna undi hann líka öllum sínum stundum, að vor- og sumarlagi, er hann hafði afgangs frá aðkallandi störfum öðrum, lækningaferðum, móttökum og afgreiðslum gesta o. s. frv., og alt af eða langoftast einn, að bisa og bjástra, nostra og njarva eitthvað garðinum sínum til gagns og prýði. Síst væri því að undra eða lá, þótt þessi maður og kona hans hafi nú, og enda fyrir löngu, tekið ást- fóstri og trygð við hið umrædda nýbýli sitt, sem til er orðið, eins og nú er lýst, eftir um 40 ára Iátlaust, frumlegt og merkilegt samstarf þeirra, sem að mörgu leyti er lærdómsríkt og til fyrirmyndar. Það er og öldungis víst, að þeim hjónum hefur ekkert verið rík- ara í hug en það, að vera þarna alla æfi og vinna enn meira og fleira en þegar er gert, þótt margt og mikið sje, og síðan verða þaðan dauð út borin. En fyrir þetta virðist nú þó vera tekið, að nokkru eða miklu Ieyti. Ekki vantar þó enn áhugann og starfs- þrána, og enn eru eftir miklir starfskraftar hjá báð- um, þótt yfir sjötugt sjeu. En landnártismaðurinn er orðinn blindur á líkams- augunum, og situr nú eða reikar í myrkrinu um bjarta daga sem dimmar nætur með allar sínar mörgu hugs- anir og æfihugsjónir, en eiginkonan dygga og trygga heldur enn góðri sjón og miklu þreki, og er honum nú, eigi síður en jafnan fyr, alt í öllu. Börnin eru farin, hvert í sína lífsstöðu, eins og fyr segir, og hjónin mega nú heita alein eftir í hinum miklu húsa- kynnum, svo að eigi er sýnilegt, hvernig eða hve lengi þau geta úr þessu dvalið á þessu merkilega nýbýli sínu. En eins og flestir kunnugir munu þegar vita af framansögðu, eru hjón þessi: Ameríkufarinn, frum- bygginn og læknirinn Ólafur Isleifsson og kona hans Guðríður Eiríksdóttir, frá Minni-Völlum á Landi, og þarf nú eigi framar að lýsa. Hefur nýbýlið þeirra verið nefnt Þjórsártún, en ætti miklu fremur að kenn- ast við stofnandann og heita Ólafs-Ás eða Ólafs Ból, og má varla minna vera. En hvað á nú að verða um þetta >Ból«, sem þegar má kallast að mörgu leyti höfuðból, og gæti orðið það að flestu leyti, ef svo væri áframhaldið, sem byrjað er? Hver á nú að hirða um og auka hina stóru, efnilegu túnbletti? Hver mun nú verða til að halda við, hirða um og prýða enn meira jurta- og blómagarðana merkilegu, þegar þessi hjón eru þrotin eða farin, og landneminn gamli getur ekki lengur verið að grúska þar, hlúa að og hagræða blessuðum blómunum? Eða á þetta alt að leggjast í rústir og verða aftur að óræktar móum? Heyrst hefur, að hjónin vilji selja, en ekki, að nokkur vilji kaupa. Trúlegt er, að eigi verði selt hjer eða keypt í von um arðsama verslun, og ekki heldur um gistingar og greiðasölu þarna, þar eð komnar eru nú samkeppandi verslanir á næstu grös, austan og vestan, og lítil þörf orðin á gisti- og veitingastöðum, fleirum en nú eru, þarna með þjóðleiðinni, síðan bil- ferðir hófust. Auk þess er ekki alt fengið með því, að einhver og einhver kaupi, að því er þennan stað
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.