Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 50

Óðinn - 01.01.1936, Blaðsíða 50
50 Ó Ð I N N Marínó Hafstein sýslumaður. Hann andaðist á Svarfhóli í Borgarfirði 10. júlí þ. á., og hafði hann dvalið þar allmörg síðustu æfiár sín, eftir að heilsa hans bilaði. Hann var faeddur á MöðruvölIumíHörg- árdal 9. ágúst 1867, sonur Pjeturs Haf- steins amtmanns og konu hans Kristjönu Gunnarsdóttur, syst- urTryggva Gunnars- sonar, bankastjóra. Var Hannes ráðherra elstur þeirra bræðr- anna þriggja, þá Marínó, en Gunnar, bankastjóri, yngstur. — Marínó tók lög- fræðipróf, með 1. einkunn, við Kaup- mannahafnarháskóla vorið 1897, en fjekst síðan við lögfræðistörf hjer í bænum, og á ísafirði, um nokkurt skeið, þar tíl hann varð sýslumaður í Strandasýslu 11. ágúst 1899. Vorið 1909 fjekk hann lausn frá embætti, en vann eftir það mörg ár í stjórnar- ráðinu, þangað til hann misti heilsu. — Meðan hann var sýslumaður í Strandasýslu kvæntist hann Þórunni Eyjólfsdóttur, prests Jónssonar í Árnesi, og lifir hún Marínó Hafstein. mann sinn. Býr hún hjer í Reykjavík, ásamt flestum börnum þeirra, sem á lífi eru. Marínó Hafstein var gáfaður maður og vel að sjer, Þótti sjerlega skýr og viss í úrskurðum sínum og dómum, meðan hann fjekst við Iögfræðistörf. Hann var drengur hinn besti og naut almennra vinsælda, bæði meðan hann var embætrismaður og eins fyrir og eftir þann tíma. Þorsteinn skáld Björnsson, frá Bæ, hefur minst hans látins með eftirfarandi kvæði: Brotin grein af gildum meiði, glæsirunnur valds á leiði, vottur grænn á hárri heiði. Islands þrótt við þrifnað danskan, þokka' í fari snyrti-franskan fram hann bar, en frónskan handskann. Ekta sannur málma-meiður, mildur hugur, sigurgreiður, sjónarhringur bjartur, breiður. Aldrei þekti' eg hjarta hreinna, hetjuanda fararbeinna, drengshug manns til svika seinna. Hrekkjaflækjur honum fjærri á hauðri fóru', en mannslund nærri, skálmin eiturörvum kærri. Hann var líkur höfðingsbornum hetjum friðarvitrum fornum á fyrstu þjóðar fagurmorgnum. hann hðrðum höndum. Enga af sínum heitustu þrám, sem æskudraumarnir höfðu tendrað í brjósti hins vel gefna unglings, fjekk hann upp fylta. Nepjunæðingar ómildra dóma og misskilnings ljeku óspart um hann og mynduðu harða skorpu á skapgerð hans hið ytra; en okkur, sem þektum hann, var það kunnugt, að innra með honum bjó bljúg og viðkvæm lund; en þrekið var svo mikið, að hann gat fyr brotnað en beygst. „Ámæli þeim engi, og hraunöxum er undir björgum holdi söxuðu, liggur lemstraður að hann ei æpir með limu brotna eítir nótum". Sterkasti þátturinn í skapgerð Jakobs var vinfesti og trygð, og af henni hafði jeg, sem þessar línur rita, mikið að segja. Ekkert gat haggað trygð Jakobs til mín, fyr nje síðar, og var þó oft skoðanamunur milli okkar, og hjelt hver fast á sínu, en aldrei varð það okkur að ágreiningi í vinfenginu. — Jakob gegndi mörgum trún- aðarstörfumíþágusveitarsinnarogþjóðfjelagsins.ogávalt með trúménsku og hagsýni, einsog einkendi hann í öllu. Jakob hafði fyrir löngu valið sjer legstað sunnan- undir húsi sínu á Brekku, og fengið þar til leyfi yfir- valdanna. Þar var hann jarðsettur, að viðstöddu fjöl- menni, við lognstafaðan fjörðinn og sólu roðinn, og þar gróa að leiði hans íslenskar kjarnjurtir, sem hann sjálfur hafði upp fóstrað —, og þar blasir við kumbli hans hin tignarlega fegurð Þórðarhöfða, Drangeyjar og Tindastóls, og hinn víðfeðmi Skagafjörður; sjón, sem svo oft á langri lífsleið hafði fylt hann unaði og aðdáun. Jón Jóhannsson.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94

x

Óðinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.