Óðinn - 01.01.1936, Page 77

Óðinn - 01.01.1936, Page 77
Ó Ð I N N 77 voru að reyna að koma því aftur á. Svo fór jeg til þeirra og bauð þeim hjálp mína. Þeir urðu því fegnir. Bindin voru orðin brún af óhreinindum. Jeg tók bindin alveg af þeirn, því að jeg var svo heppinn, að hafa með mjer dálítið af sárabindum. Þeir höfðu ljót og illa gróin brunasár. Jeg batt um sárin eins vel og jeg gat, og leið þeim miklu betur á eftir. Þeir voru Þjóðverjar og höfðu verið hásetar á stóru skipi, sem brunnið hafði úti á Atlantshafi um sumarið. Jeg hafði lesið um þennan skipsbruna í blöðunum heima, en nú hef jeg gleymt nafni skipsins. Þeir höfðu svo legið á sjúkrahúsi í New Vork, og voru nú á leið til ætt- ingja vestur í Alberta. Þeir voru hálfilla til fara, því að þeir höfðu mist alt sitt í brunanum. — Nú var jeg ekki lengur einmana. Þeir voru alvörugefnir ungir menn, töluðu lítið ensku, og jeg talaði illa þýsku, en samt nutum vjer samverunnar. (Jm morguninn var lestin komin inn í Manitoba, og jeg kominn rjett að takmarki mínu, Winnipeg. Mig langaði mest til að halda áfram með lestinni, því að jeg var orðinn þar sem heima, og jeg sá líka eftir að skilja við þessa nýju vini. Jeg gaf þeim nokkra dollara, og viknuðu þeir af gleði. Jeg sagði þeim, að vjer gætum fundist aftur í himninum, ef þeir vildu halda sjer fast við Krist. Um kl. 11 árd. rann lestin inn í Winnipeg. Jeg kvaddi Þjóðverjana mína og fór út á stöðinni. Jeg hafði ekki látið neinn vita um komu mína, og hafði ekki hugmynd um heimilisfang nokkurs manns. Jeg einsetti mjer að leita einhverja Islendinga uppi, án þess að spyrjast fyrir eða líta í vegvísara. — Jeg geymdi dót mitt á stöðinni og lagði af stað beint af augum. Jeg sá að bærinn mundi liggja í ferhyrningum, því að allar götur eru þráð- beinar norður og suður, austur og vestur, með jöfn- um millibilum. Jeg hugsaði mjer að Ieita að »Fyrstu lúthersku kirkjunni*, og þar stæði, ef til vildi, nafn og heimilisfang dr. Jóns Bjarnasonar, því jeg hafði tekið eftir því í Halifax, að spjöld með nafni prestsins höfðu staðið við ýmsar kirkjudyr. Þegar jeg sá kirkju- turn einhverstaðar, fór jeg þangað, en varð fyrir nokkr- um vonbrigðum. Þegar jeg svo hafði reikað um í rúman hálftíma, sá jeg spjald yfir búðardyrum, sem gladdi mig. Það var verslun Halldórs Bardal, og gekk jeg þar inn. Stúlka var í búðinni. Jeg ávarpaði hana á íslensku og tók hún undir það. Jeg spurði eftir Bardal og sagði hún, að hann væri uppi á Iofti að borða, en kæmi bráðum ofan. Jeg tók eftir að stúlkan þúaði mig, og fanst mjer það skrítið, ókunn- ugan manninn. Svo spurði hún hver jeg væri og hvaðan. Jeg sagði henni það. — Hún fór þegar upp á loft og Bardal kom ofan, og urðu fagnaðarfundir með okkur. Hann tók mig upp til borðhalds og þar leitst mjer vel á alt, því að þar voru margir inndælir drengir. Svo fór Bardal að síma og brátt komu þeir Jón Vopni og Jón Bíldfell, og nú fanst mjer að mjer væri vel borgið. Þeir voru ekkert reiðir af því að jeg kæmi svona seint. — Þeir sögðu mjer, að jeg ætti að vera 4 daga í Winnipeg, og fara síðan suður til Banda- ríkjanna til safnaða sjera Björns Jónssonar í Minne- ota, og vera þar fram í janúar; en þessa 4 daga ætti jeg að dvelja hjá dr. Jóni Bjarnasyni, og fóru þeir með mig þangað, og sóttu um leið farangur minn á járnbrautarstöðina. Um kvöldið talaði jeg á fundi Bandalagsins og var þar margt af ungu fólki. Mjer var fagnað hið besta. — Jeg notaði þessa daga til að skoða borgina, og heimsótti nokkra Islendinga. Jeg var í kirkju næsta sunnudag hjá dr. Jóni Bjarnasyni, við morgun- messuna, en prjedikaði við kvöldmessuna kl. 7, og hafði yfirfulla kirkju. Þar kom jeg auga á ungan pilt, sem mjer þótti gaman að sjá, Sveinbjörn Jónasson, sem verið hafði í V-D hjer heima, en farið sem ungur drengur vestur um haf. Hann hafði verið mjög hændur að mjer og jeg sá mikið eftir honum, hann var svo Ijúfur og efnilegur. Nú var hann orðinn stór og mjög glæsilegur unglingur. Það urðu með okkur miklir fagnaðarfundir eftir messuna. — Jeg kveið nú ekki lengur fyrir ferðinni suður í Bandaríkin, því á laugar- daginn höfðu komið tveir menn frá Minneota, og ætl- uðu á mánudagskvöld suður aftur, og gat jeg orðið þeim samferða. Það voru þeir Gunnar Björnson, rit- stjóri og þingmaður, og kjötsölumaður Bjarni Jones; voru þeir safnaðarstólpar í Minneota-söfnuðinum, þar sem jeg átti að byrja starfsemi mína, og koma þeir mjög við Ameríku-sögu mína. Þetta voru nú mín fyrstu kynni af Winnipeg. Bandarikjaferðin. A mánudagskvöldið lagði jeg af stað frá Winnipeg, í fylgd með þessum tveimur nýju vinum. Þeir voru hinir skemtilegustu menn og sögðu mjer margt frá Minneota, um fólk þar og þá sjerstaklega um frænd- fólk mitt, dætur Jóhannesar föðurbróður míns, sem dó heima haustið 1908, eins og fyr er frá sagt. Jeg hlakkaði mjög til að kynnast þessu frændfólki mínu. Jeg fjekk og að vita um börn þeirra og hafði Jó- hannes sagt mjer um það áður, en öllum nöfnum , hafði jeg gleymt, nema Oskari, sem jeg átti að láta fá gullúrið. Jeg mintist þá, að liðin voru 5 ár frá því, er hann dó, og rúmum mánuði betur.

x

Óðinn

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Óðinn
https://timarit.is/publication/205

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.