Ritröð Guðfræðistofnunar - 01.01.2000, Page 24
Rósa B. Blöndals
in nafnið „í fornöld á jörðu var frækorni sáð“ - Skáldið á Stóra-Núpi, séra
Valdimar Briem, en sú leiða prentvilla var þar, að magister Olafur er sagður
bróðursonur síra Valdimars í stað þess að vera sonarsonur hans og leiðréttist
það hér. Greinin, sem er prýðileg, birtist um það bil fimmtán mánuðum eftir
lát magisters Ólafs Briem. Þar er tilfært sem dæmi um hógværð Valdimars á
æskuárum, yfir skáldgáfunni, síðasta erindi úr einni fyrstu ljóðasyrpu síra
Valdimars frá skólaárunum. Lýkur hann ljóðinu með eftirfarandi ávarpi til
fósturjarðarinnar:
Sæli ég þá þættist
ef ég þykjast mætti
hljóðminnsti strengur
hörpu þinnar.
Hér gæti Valdimar verið að bera ljóð sín saman við aðra fagra og stóbrotna
strengi í hörpu ættjarðarinnar. Svo sem fossanið, gos og eldsumbrot, brim og
þrumugný, að ógleymdum fuglasöngnum, - fremur en ljóðagerð annarra ís-
lenskra skálda og þar af leiðandi þarf þetta erindi ekki að bera vott um neina
sérstaka hógværð, enda tekur síra Valdimar það skýrt fram í vígslubiskups vitu
sinni, að úr því hann á annað borð lagði skáldskap fyrir sig, þá ætlaði hann
ekki að gefa sér það eftir að verða neitt minna en góðskáld, þótt hann teldi
sig ekki vera stórskáld. Hér má því túlka orð skáldsins sem einlæga aðdáun
æskumannsins á hinum fögru hörpustrengjum fósturjarðarinnar.
Þá eru tilfærð í greininni tvö kvæði er magister Ólafur Briem taldi bera
hæst af kveðskaps Valdimars frá æskuárunum: Lindirnar og Huggunin. Birt-
ist þar upphaf fyrra ljóðsins:
Lindirnar
Undan háum hamratind,
hlíðar upp í brúnum,
rennur niður lítil lind
ljósum eftir túnum.
Gullin brosa bökkum á
blóm og fagrar rósir,
svölun af þér sæta fá
sveita blíðar drósir.
22