Ritröð Guðfræðistofnunar - 01.01.2000, Page 108
Rósa B. Blöndals
það breiddi sitt lim yfir lönd, yfir höf,
á lifenda bústað, á dáinna gröf.
4. vers í skjóli þess þjóðirnar þreyta sitt skeið
og þreyttur fær hressing á erfiðri leið,
í skjóli þess hrakinn og vesall fær vörn,
þar velja sér athvarf hin saklausu börn.
5. vers Það vantar ei enn þá hin ísköldu él
og orma, sem vilja þess rót naga’ í hel,
en hvernig sem fella það farið er að,
þeir fá því ei grandað né eyðilagt það.
6. vers Það blómgast og vex og æ blómlegra rís,
í beiskjandi hita, í nístandi ís,
af lausnarans blóði það frjóvgaðist fyrst,
þann frjóvgunarkraft eigi getur það misst.
7. vers Frá heimskauti einu til annars það nær,
þótt önnur tré falli, þá sífellt það grær.
Þess greinar ná víðar og víðar um heim,
uns veröldin öll fær sitt skjól undir þeim.
8. vers Og sú kemur tíðin, að heiðingja hjörð
þar hælis sér leitar af gjörvallri jörð,
sú tíðin, að illgresið upp verður rætt
og afhöggna limið við stofninn sinn grætt.
Á þeim tímum óraði engan fyrir þeim möguleika, að heimkoma Gyðinga
og stofnun Israelsríkis, væri í nánd.
Nú hafa þeir lengi streymt frá öðrum löndum til Gyðingalands og endur-
heimt Jerúsalem, sem höfuðborg Ísraelsríkis.
Fast kristniboð er stundað þar, meðal Gyðinga.
Geta má hér ummæla Páls í Rómverja-bréfinu „Rótin og greinarnar" 11.
kapituli, 16. og 17. vers.
Segja má að þessi orð Páls höfði til 80. sálms Davíðs 8.-12. og 15.-16.
vers.
Þegar síra Valdimar hefur bæst í hóp spámanna Biblíunnar og sagt:
„afhöggrta limið við stofninn sinn grœtt.1'1’ Þá lýkur hann sálminum með
þessu yfirhafna erindi.
106