Ritröð Guðfræðistofnunar - 01.01.2000, Page 147
Um Davíðssálma sr. Valdimars Briem
sálmsins í Saltaranum, þ.e. heimsveldið mikla Babýlónía, sem er vissulega
a.m.k. í veðurfarslegu tilliti allt annað en kalt land.
Viðlag ljóðs Valdimars „Þá slíkir harmar hjörtun þyngja,/ ó, hvernig eig-
um vjer þá gleðiljóð að syngja?“ er sótt í meginstef sálms 137: „Hvernig ætt-
um vér að syngja Drottins-ljóð í öðru landi?“
Síðari sálmurinn sem Valdimar yrkir út af hinum kunna sálmi „Við
Babýlons fljót þar sátum vér og grétum“ er enn forvitnilegri vegna þess að
þar er það andlát ástkærrar eiginkonu hans sem verður honum tilefni til að
yrkja og þar heimfærir hann söknuð hins hebreska sálmaskálds uppá sinn eig-
in söknuð og harm. Eiginkona hans fer m.ö.o. með hlutverk Síonar í ljóði
þessu sem hann nefnir „Hví skáldið þegir.“n Ljóðið er birt hér í heild:
Við fljótið eg sit hér með söknuð og þrá
og sorg býr í hjarta,
er minnist eg Zíon þá elskuðu á
svo inndæla’ og bjarta.
Þú vilt, að eg hreyfi nú hörpunnar streng,
en hún er nú brostin;
frá henni ég þögull og hugdapur geng
af harmslagi lostinn.
Þú vilt, að eg syngi nú sætt eins og fyr
um sigur og gleði;
en Zíon er horfin og sorgin er kyr
og situr í geði.
Þú vilt, að um Zíon nú syngi eg lof,
en sérðu það ekki:
Sá getur ei sungið, er svíður um of
og sára ber hlekki.
Þú vilt, að eg syngi mín lofgjörðarljóð,
álíkt og er vandi;
en hver getur farið með fagnaðaróð
í framandi landi?
11 Aldamót 12, 1902:147-148. Ritstjóri Aldamóta hafði sagt í bréfi til sr. Valdimars, að svo
framarlega sem harmur sá hinn mikli, sem þá rétt nýskeð var um garð genginn, konumiss-
irinn, yrði tilefni til nýrra ljóða, væru Aldamót ekki óheppilegur geymslustaður fyrir þau.
Þessari ábendingu svaraði Valdimar með þessu ljóði.
145