Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1995, Síða 49

Andvari - 01.01.1995, Síða 49
andvari ÞORSTEINN Ö. STEPHENSEN 47 við höfunda, sem Þorsteinn mat mikils. Að vísu má segja, að form- legar sættir hafi komist á, þegar hann lagði opinberlega fram inn- göngubeiðni í félagið við vígsluathöfn Borgarleikhússins haustið 1988. En auðvitað var það allt of seint. Um það er engum blöðum að fletta, að hvarf Þorsteins af leiksviði var gríðarlegt áfall, ekki aðeins fyrir Leikfélag Reykjavíkur, heldur allt okkar leiklistarlíf. Enginn var þess megnugur að skipa þann sess sem hann hafði fyllt. Um þessar mundir eru helstu máttarstoðir ís- lenskrar leiklistar af hans kynslóð að tínast af sviðinu: hver af öðrum hverfa þeir Indriði Waage, Haraldur Björnsson og síðast Lárus Páls- son, rétt rúmlega fimmtugur, með fárra ára millibili. Snjallir karlleik- arar um og yfir miðjum aldri eru hverju leikhúsi afar mikilvægir, þó að ekki sé nema af þeirri ástæðu, að mjög mikið er til af góðum hlut- verkum fyrir þann aldursflokk; ýmis klassísk verk verða einfaldlega ekki flutt án slíkra krafta - þf ætlunin er þá ekki bara að misþyrma þeim í nafni einhverrar misskilinnar framúrstefnu eða vanhugsaðs leikstjórnarfrumleika, eins og því miður hefur borið nokkuð á í ís- lensku leikhúsi á síðustu misserum. Fyrsta leikarakynslóð okkar, sem hafði notið umtalsverðrar skólunar, var um þetta leyti að festa sig í sessi í báðum leikhúsum, en frá starfi hennar kaus Þorsteinn nú nán- ast að einangra sig, að öðru leyti en því sem það fór fram í Ríkisút- varpinu. Að vísu lék hann tvö stór hlutverk í Þjóðleikhúsinu haustið 1965: annað jóðið í Jóðlífi Odds Björnssonar og aldraðan rithöfund, sem horfir yfir liðna ævi og hittir sjálfan sig á ólíkum aldursskeiðum, í Endaspretti eftir Peter Ustinov. Það kann svo sem vel að vera, að hann hafi ekki haft mikinn áhuga á að starfa í leikhúsi, sem laut stjórn Guðlaugs Rósinkranz; allt um það er erfitt að verjast þeirri hugsun, að aðalleikstjórar Þjóðleikhússins á þessum árum hafi hér ekki þekkt sinn vitjunartíma. Kannski fannst þeim nóg að eiga Val Gíslason, sem þá var orðinn burðarleikari hússins í eldri aldursflokki. Leikar fóru því svo, að Ríkisútvarpið sat nánast eitt að kröftum Þorsteins á því skeiði ævi hans, sem átti eftir að verða eitt hið besta og frjóasta. Þar var hann auðvitað einráður um verkefni sín og gat valið sér þau hlutverk sem hann taldi sér best við hæfi. Þó að þetta kunni að virðast óskaaðstaða fyrir leikara, þ. e. a. s. ef hann kann að nýta sér hana jafnvel og Þorsteinn gerði, þá gat ekki farið hjá því, að hún kallaði yfir hann gagnrýni og beina öfund þeirra stéttarbræðra hans sem töldu hann ganga ómaklega framhjá sér. Sem leikhússtjóri
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168
Síða 169
Síða 170
Síða 171
Síða 172

x

Andvari

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.