Ritröð Guðfræðistofnunar - 01.09.2012, Qupperneq 10

tónlistargáfu hans því að músíkölsk næmni endurspeglast í ástríðu hans fyrir
málvísindalegri og textafræðilegri nákvæmni eins og sjá má á verkum hans.“
Haraldur Hreinsson nefnir grein sína ,Átök í Opinberun Jóhannesar. Um
ritskýringu Sigurbjörns Einarssonar á Opinberunarbók Jóhannesar“. Þar
sýnir Haraldur fram á að líta megi á rit Sigurbjörns sem athyglisverða heimild
um tíðaranda áranna í kjölfar seinni heimsstyrjaldar sem og afstöðu hans í
hinu guðfræðilega landslagi. Sigurbirni hafi verið mjög í mun að bregðast
við hörmungum styrjaldaráranna. Ritskýring Opinberunarbókarinnar, með
hefðbundnum erkifjendum sínum, hentaði vel til að koma guðfræðilegum
boðskap Sigurbjörns áleiðis við þessar aðstæður.
Hjalti Hugason skrifar greinina „Trúarbrögð og trúarstofnanir í upphafi
21. aldar. Hlutverk og áskoranir“. Þar er fjallað um hvernig trú og trúar-
stofnanir, einkum á Vesturlöndum, hafa þokast úr miðju samfélagsins út
á jaðar þess. Höfundur telur stöðu kirkjunnar og annarra trúarstofnana
í framtíðinni „ráðast af því hvort fulltrúar þeirra ná að sýna fram á að
hinar trúarlegu hefðir séu hliðhollar líffræðilegum fjölbreytileika, sjálf-
bærri nýtingu jarðargæða og félagslegu réttlæti eða hvort þeir líti svo á að
hlutverk þeirra sé að standa vörð um núverandi heimsskipan sem byggir á
misskiptingu auðs og tækifæra“.
Sigurjón Arni Eyjólfsson bregst við grein Hjalta Hugasonar og er í
báðum tilfellum um að ræða erindi sem flutt voru á málþingi 20. janúar
2012. Þar segir Sigurjón m.a.: „Spurning er hvort frelsunar- og Kristsfræðin,
sem samstæðri guðfræði er svo hugleikin, hjálpi ekki einmitt til við að
orða tilvistarvanda mannsins. I samhengi við hana er unnt að ljúka upp
víddum firringar og endurlausnar sem einstaklingar í krafti sjálfræðis eigin
trúar glíma svo við. Þetta er þáttur sem Hjalti tekur ekki nægilegt tillit til
í greiningu sinni.“
Pétur Pétursson skrifar greinina „Nýalismi og dulspeki. Hugmyndafræði
íslenskrar borgarastéttar á öðrum og þriðja áratug 20. aldar“. Höfundur
færir rök fyrir því að dulspekihreyfingarnar, spíritismi og guðspeki, hafi
ásamt frímúrarareglunni gegnt hugmyndafræðilegu hlutverki fyrir nýja
íslenska borgarastétt á lokaskeiði sjálfstæðisstjórnmálanna og við upphaf
stéttastjórnmála.
Sigurður Pálsson skrifar grein um „Börn sem ritskýrendur“. Þar er m.a.
glímt við þá spurningu hvort börn geti á sjálfstæðan hátt íhugað og túlkað
biblíutexta. I lok greinarinnar eru raktar samræður níu ára drengs og 41 árs
prófessors í ritskýringu um eina af dæmisögum Jesú. Þessi grein Sigurðar á