Úrval - 01.12.1956, Page 59

Úrval - 01.12.1956, Page 59
GETIÐ ÞÉR HJÁLPAÐ MÉR, LÆKNIR? 57 „Mér finnst, hreinskilnislega sagt, að þér séuð hjálparþurfi. Þekkið þér engan, sem þér getið leitað til, meðan bágast stendur á fyrir yður?“ Sjúklingurinn varð niðurlút- ur, en leit síðan upp og horfði beint í augun á lækninum. Hann sagði: „Hvers vegna annist þér mig ekki sjálfur? Það er eng- um skyldara en yður. Er það ekki rétt ? Þér eruð læknir. Það er göfugt starf. Þér hafið helg- að yður þjónustunni við aðra. Allir vita, að það er óhætt að treysta yður. Allir vita, að þér viljið ekki gera neinum manni illt — aðeins gott.“ Prófessorinn tók ekki fram í fyrir honurn. Hann sagði við sjálfan sig: „Vesiings maður- inn, hann er ef til viil einmana og þarf að tala við einhvern. En guð má vita hvers vegna liann hefur valið mig. Að öli- um líkindum vantar hann svefn- lyf og það skal hann fá. Hann verður að sofa. Líklega væri bezt að leggja hann í sjúkra- hús eða taugahæli. En það verð- ur ef til vill ekki auðvelt. Og hvað get ég gert fyrir hann annað?“ Hann hugsaði sig um og sagði loks, enda þótt það vs?ri honum raunar þvert um geð: „Mundi yður líða betur, ef þér segðuð mér nánar frá orsökum þessa sorglega atburðar? Ég er yður að vísu ókunnugur, en mér er vel til yðar. Auk þess liöfum við læknarnir í rauninni tekið að okkur hlutverk skriftaföð- urins . . .“ Hann var varla búinn að sleppa orðunum, þegar hann dauðsá eftir að hafa sagt þetta. Hann var ekki sálsýkisfræðing- ur og því vægast sagt óþarfi að ýfa sár veslings mannsins með frekari viðræðum. En töl- uð orð verði ekki aftur tekin. Og þau höfðu þegar haft ein- kennileg áhrif — stirðnaða brosið var skyndilega horfið. Van Loo varð Ijóst, að orð hans höfðu einhvernveginn slakað á spennu. flann beið eftir svari. Það var lengi á leiðinni. Loks sagði sjúklingurinn: „Ég skal segja yður alla sög- una, enda þótt það sé ekki laust við að ég bíygöist mín. Hvorki óg eða hun þurfum þó að blygð- ast okkar fyrir sjáifan atburð- inn. Ég blygðast mín fyrir hvað sagan er hversdagsleg. Þér hafið heyrt hana hundrað sinn- um áður. Þegar ég er farinn, ypptið þér öxlum og segið við sjálfan yður: „Sorgiegt, en hversdagslegt.“ Haldið þér það ekki ?“ Van Loo lileypti brúnum. Honum var ekkert um þessar vangaveltur sjúklingsins út af „sögunni“. Honum fannst mað- urinn allt í einu vera orðinn hálf ógeðfelldur. Hann var lymsku- legur eins og sumir geðsjúk- lingar. Hann hefði helzt viljað losna við hann. En hann lét sér nægja að segja kuldalega: „Ég er ekki fikinn í sérkennilegar
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132

x

Úrval

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.