Úrval - 01.06.1948, Side 93

Úrval - 01.06.1948, Side 93
SJÁLFSÆVISAGA MANNSINS 91 færa en mæðurnar, sem voru oftast önnum kafnar við barna- gæzlu. Og þannig hefur þetta verið fram á þennan dag. Nú- tímakonan ruglar oft saman meitli og skrúf járni. Hvað snertir smíði verkfær- anna, þá tel ég að ekki sé mikill munur á notkuninni og smíð- inni. Að taka dauða grein upp og handleika hana var að sumu leyti sama og að smíða verk- færi, en þetta á þó enn betur við, þegar greinin er brotin af tré. Auk þess hafði ég alltaf úr fleiri verkfærum að moða, en ég hafði not fyrir. Helztu verkfærin voru trjá- greinarnar gamalkunnu, en auk þess rakst ég fljótt á bein, þeg- ar ég fór að reika um jörðina. Ég hrakti ránfuglana frá hræ- um stórgripa og gat þá valið úr heilu beinasafni — lærleggir voru einkar hentugar kylfur, herðablöðin góðar sköfur osfrv. Það var aðeins vanþekking mín og ónóg reynsla, sem hefti þró- un mína. Ég gat ekki notað sköfuna, meðan ég hafði ekki hugmynd um, hvað ég ætti að skafa. Eftir nokkurn tíma, (nokkrar ármiljónir eða svo) fór ég að nota steina. Stundum notaði ég þá fyrir kastvopn, en stundum sem hamar, einkum til að brjóta hnetur. Um þetta leyti hef ég líka veijið farinn að læra að grafa upp bragðgóðar jurtaræt- ur. Sumir steinar voru vel lag- aðir til þess. Þegar ég var að grafa eða berja, kom það fyrir, að stein- arnir hrukku í tvennt og mynd- uðu egghvöss brot. Mér varð fljótlega ljóst, að þessi steina- brot gátu komið mér að miklu gagni. Þannig urðu trjágreinarnar, beinin og steinarnir að verkfær- um, sem ég fékk upp í hendurn- ar. Mig skorti aðeins skilning til að nota þau til fulls. O I hinni andlegu þróun minni varð málið aðal stoð mín og stytta. Enginn veit með vissu um uppruna málsins og eru margar getgátur til um það. En ég hallast að þeirri skoðun, að ég hafi upphaflega gefið frá mér margvíslegri hljóð en mörg önnur dýr, og átt auðvelt með það. Með þessum hljóðum lét ég tilfinningar mínar í ljós — þau voru í raun og veru ógreini- legt og hálfskapað tungumál. Þetta var upphaf málsins, en það varð einn mesti viðburður
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132

x

Úrval

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.