Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 135

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 135
ANDVAM GAMANSEMI SNORRA STURLUSONAR 133 Ölafs Noregskonungs, er horft allt utan frá íslandi. En Hjalti hefur mál sitt á þessa leið: „Allmikla tign má hér sjá margs konar, ok er mér þat at sjón orðit, er ek hefi oft heyrt frá sagt, at engi konungr er jafngöfugr á Norðrlönd sem þú. All- mikill harmr er þat, er vér eigum svá langt hingat at sækja ok svá meinfært, fyrst hafsmegin mikit, en þá ekki friðsamt at fara um Noreg þeim mönnum, er hingat vilja sækja með vináttu." En þegar Hjalti víkur að þeirri ráðagerð Ólafs Noregskonungs að biðja Ingi- gerðar dóttur hans, espast Ólafur Svíakonungur og segir, „at sú mægð megi eigi maklig vera, því at ek em inn tíundi konungr at Uppsölum, svá at hverr hefir eftir annan tekit várra frænda ok verit einvaldskonungar yfir Svíaveldi ok yfir mörgum öðrum stórum löndum ok verit allir yfirkonungar ann- arra konunga á Norðrlöndum. En í Noregi er lítil byggð ok þó sundrlaus. Hafa þar verit smákonungar -." Nokkru síðar telur Ingigerður um fyrir föður sínum og reynir að koma á sáttum, kveður „þat mjök ósynju, er þér kölluðuð til ríkis í Noregi. Er þat land fátækt ok illt yfirfarar ok fólk ótryggt." Allir voru þó ekki á einu máli um íþað, að Ólafur sænski væri svo mikill konungur sem hann sjálfur vildi vera láta, og eru glöggt vitni um það dæmi- scgur þær, er Emundur af Skörum, lögmaður í Gautlandi vestra, sagði Ólafi upp í opið geðið á honum, en konungur skildi þó ekki fyrr en daginn eftir, þegar sögumaður var allur á bak og burt. Emundur var raunar að segja kon- ungi þann kurr landsmanna, að hann.væri eins og sá maður, ,,er leiðr er friðr- inn, svá at hann keppist til smára hluta ok fær þó eigi, en lætr fyrir þá sök farsælliga hluti stóra", svo sem einn vitrasti ráðgjafi konungs skýrði fyrir hon- um þá sögu Emundar lögmanns, er nú verður rifjuð upp: Hann helt þá fram ferð sinni til þess, er hann kom aftan dags til Uppsala. Tóku þeir sér þar gott herbergi ok váru þar um nóttina. Eftir um daginn gekk Emundr á konungs fund, þá er konungr sat á stefnu ok fjölmennt um hann. Emundr gekk fyrir hann ok hneig honum ok kvaddi hann. Konungr sá í móti honum ok heilsaði honum ok spurði hann at tíðendum. Emundr svarar: „Smá ein tíðendi eru með oss Gautum. En þat þykkir oss nýnæmi, er Atti inn dælski á Vermalandi fór í vetr upp á markir með skíð sín ok boga. Hann köllum vér mestan veiðimann. Hann hafði fengit á fjalli svá mikla grávöru, at hann hafði fyllt skíðsleða sinn, svá sem mest gat hann flutt eftir sér. Þá snori hann heim af mörkinni. Hann sá einn íkorna í viðinum ok skaut at honum ok missti. Þá varð hann reiðr ok lét lausan sleðann ok renndi eftir íkornanum. En íkorninn fór jafnan þar, sem þrongstr var skógr- mn, en stundum í viðarrætrnar, stundum í limar upp, þá sigldi hann milli limanna 1 annat tré. En er Atti skaut at honum, þá fló æ fyrir ofan eða neðan, en aldri ior íkorni svá, at eigi sá Atti hann. Honum gerðist svá mikit kapp á þessi veiði, at hann skreið þar eftir allan dag, en eigi at heldr gat hann veitt þann íkorna. En er myrkva tók, kastaði hann sér niðr á snæ, sem hann var vanr, ok lá þar um
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.