Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 61

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 61
AfclDVAHI JÓNAS GUÐLAUGSSON SKÁLD 59 í Dagsbrún voru ýmis góð kvæði, létt og mild eða kvæði með braki og brest- um hins öfeimna og stundum sjálfumglaða manns, en líka hins viðkvæma unga manns með leitandi hug og leikandi Ijöðgáfu. Ég man fyrst eftir Jónasi Guðlaugssyni einhverntíma á þessum árum, þegar ég var strákur, en hann í skóla. Hann stóð á steintröppunum fyrir framan hús Kr. Þorgrímssonar í Kirkjustræti, hann stóð þar kyrr drykklanga stund og horfði í kringum sig og horfði niður á mig og hina á götunni, sem ég man nú ekki hverjir voru. Hann hafði víðan flibba og stórt hálsbindi, hálfflaksandi, líkt og ég hafði séð á myndum af Byron lávarði, hann hafði göngustaf undir hendinni og hnúður á endanum og dró hægt og fyrirmannlega, eins og hæfði fornri ætt hans á Skarði, rauða hanska á hendur sér. Hann átti sér nú marga formælendur og eignaðist á næstu árum aðdáendur, þegar ljcðagerð hans óx og þroskaðist. Því að það einkennilega skeði, og fremur sjaldgæfa, að Jónas Guðlaugsson gat orðið ljóðskáld á framandi tungu. Mörg heilsteyptustu, beztu og innilegustu kvæði hans urðu til erlendis og á dönsku eða norsku. Þar gaf hann út á árunum 1911-1914 kvæðabækurnar: Sange fra Nord- havet, Viddernes Poesi og Sange fra de blaa Bjærge. Fyrstu bókina kallaði hann á titilblaðinu íslenzk kvæði, og því fór fjarri, að hann hætti að vera Islendingur. Yrkisefni hans voru íslenzk fyrst og fremst, og þar af leiðandi nokkuð nýstárleg i Danmörku og Noregi á þeim tíma. Hið sérkennilega íslenzka í efni og formi hefur átt sinn þátt í því að vekja þar athygli á kvæðunum, þó að þetta út af fyrir sig hefði ekki verið nóg til þess að gera góð kvæði, ef hin ríka ljóðgáfa og hið næma eyra Jónasar Guðlaugssonar fyrir máli og ljóðalagi hefði ekki komið til. Danskir og norskir ritdómarar tóku tveim höndum kvæðum hans, og það hafði svo, eins og gengur, aftur áhrif hér heima. Annars höfðu Jónasi hlotnazt lofleg um- mæli ýmissa dómbærra manna á íslandi, áður en hann fór og eftir að Dagsbrún kom út, t. d. sagði Þórhallur biskup í Nýju Kirkjublaði, að hann gæti trúað því, að sá tími kæmi, - eins og Jónas sjálfur efaðist aldrei um - og kvað um djarflega og skemmtilega, - að hann yrði talinn með íslenzkum öndvegisskáldum. í bréfum frá Steingrími Thorsteinssyni og Hannesi Hafstein eru til frá þessum árum lof- samleg ummæli um ljóð hans. Sum kvæði sín orti Jónas bæði á íslenzku og dönsku. Sum viðfangsefnin voru úr sögunum: Um Vínland, Eirík rauða og Leif heppna. íslenzkt stolt var ávallt ofarlega í honum, eins og í Sange fra Nordhavet: Det Folk som har mig jostret, har baaret store Dramme - Þar fyrir þóttist hann ekki þurfa að strika yfir gagnrýnina: Jeg mœrker mit Folk er det samme som j&r, det bruger sin Tid til at sove. Hann fann til útlegðar sinnar og kallaði sig - i Sange frá de blaa Bjærge - en Flygtning uden Land. Sú bók er tileinkuð konu hans,
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.