Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 114

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 114
1 12 FINNBOGI CJUBMUNDSSON brimrótar gagra, ,þ. e. þrjá kúfunga. En með því að nefna þá gagra (hunda), kenna iþá við brimrót, sem hvort tveggja minnir á hávaða, og kalla 'þá svo loks síþögla, herðir Egi'll enn á því, hve orðhvatur hann var í bernsku, segir í rauninni, að hann hafi sjálfur verið sígjammandi. Egluhöfundur leikur, sem vænta má, ekki eftir þetta gaman Egils, en gerir sér þeim mun meiri mat úr þeim orðum hans í fyrri vísunni, að Yngvar muni eigi f inna þrevetran óðar smið betra sér. Egill er í sögunni ekki einungis brðinn taiandi skáld þrevetur, heldur jafnframt svo mikiil drykkjumaður, að faðir hans treystist ekki til að hafa hann rneð sér á mannamót. En Egill tekur þá til sinna ráða, fer engu að síður til veiziunnar og gerist þar brátt hrókur alls fagnaðar. Hér er um svipaðar ýkjur að ræða og í frásögn Snorra-Eddu af Magna, syni Þórs og Járnsöxu, er kom föður sínum þrínættur til hjáipar á Grjóttúnagörð- um og kastaði fæti Hrungnis af Þór, og höfðu allir æsir orðið frá að hverfa. En Magna varð að orði, er hann hafði drýgt þessa dáð: „Sé þar Ijótan harm, faðir, er ekkom svá síð. Ek hygg, at jötun þenna myndak hafa iostit í hel með hnefa mínum, ef ek hefða fundit hann." Augljóst samband virðist vfera milli þessara tveggja trásagna, munurinn helzt sá, að í Eddu er gengið enn lengra í ýkjunum, þar sem Magni er aðeins þrínættur og er svo látinn harma það, hve seint hann kemur föður sínum til bjargar. Þótt gamansemi Yngvars leyni sér ekki, þegar hann spyr Egil, hví hann hafi komið svo síð, nýtur þetta atriði sín miklu miður í Eglu en Eddu. Vér skulum athuga annað dæmi um stórfelldar ýkjur Egluhöfundar, frásögn 30. kapítula af járnsmíði Skaila-Gríms: Skalla-Grímr var járnsmiðr mikill ok hafði rauðablástr mikinn á vetrinn. Hann lét gera smiðju með sjónum mjök langt út frá Borg, þar sem heitir Raufarnes. Þótti honum skógar þar fjarlægir. En er hann fekk þar engan stein þann, er svá væri harðr eða sléttr, at honum þætti gott at lýja járn við, - því at þar er ekki malargrjót; eru þar smáir sandar allt með sæ, - var þat eitt kveld, þá er aðrír menn fóru at sofa, at Skalla-Grímr gekk til sjóvar ok hratt fram skipi áttæru, er hann átti, ok reri út til Miðfjarðareyja, lét þá hlaupa niðr stjóra fyrir stafn á skipinu. Síðan steig hann fyrir borð ok kafaði ok hafði upp með sér stein ok færði upp í skipit. Síðan fór hann sjálfr upp í skipit ok reri til lands ok bar stein- inn til smiðju sinnar ok lagði niðr fyrir smiðjudurum ok lúði þar síðan járn við. Liggr sá steinn þar enn ok mikit sindr hjá, ok sér þat á steininum, at hann er barðr ofan ok þat er brimsorfit grjót ok ekki því grjóti glíkt öðru, er þar er, ok munu nú ekki meira hefja fjórir menn. Skalla-Grími dugir, sjáum vér, ekki minna en áttæff skip, og lýsingin á því, er hann kafaði éftir bjarginu og færði það upp í skipið, minnir einna helzt á hinar frægu Múnchhausensögur. 1 lokin bregður höfundur á þann ævaforna hátt að lofa fvrri tíðar menn á kostnað samtímamanna.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.