Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 122

Andvari - 01.01.1979, Blaðsíða 122
120 FINNBOGI GUÐMUNDSSON ANDVABI Arinbjöm hagar svo til af nærgætni við Egil, að hann gerir þetta snernma einn rnorgun, þegar ekki var inargt manna í herbergi hans, og auðvitað er Egill svo lítilþægur, að hann tekur við fénu og gerist „þá enn einteiti", eins og Egluhöfundur orðar það Agli til háðungar, vitaskuld. Þess verður þó að geta til örlítil'lar uppbótar, að höfundur lætur Egil ein tvö eða þrjú skipti sýna af sér nokkura rausn. Hann spennir t. a. m. gullhring á hvora hönd Þórólfi bróður sínum Játnum, og hann gefur Arinbirni hersi gullhringa þá tvo, er Aðalsteinn konungur hafði ge'fið honum. Vér höfum áður minnzt langskipssegls þess, er hann gaf Arinbirni, en þar leynir sér að vísu ekki, að hann sér til gjalda fyrir seglið. Ljóst er, að Egluhöfundi er bvers konar ágirni ofarlega í huga, og er bezt að Ijúka þessum kafla með lýsingu hans á ágirnd Haralds konungs hár- fagra í 4. kapítula sögunnar, en hún á ekki illa við á vorum dögum, þegar svo mjög reynir á hugkvæmni valdsmanna að finna sér ástæðu eða átyllu til sífellt nýrra skattaálaga: Haraldr konungr eignaðist í hverju fylki óðul öll ok allt land, byggt ok óbyggt, ok jafnvel sjóinn ok vötnin, ok skyldu allir búendr vera hans leiglend- ingar, svá þeir, er á mörkina ortu, ok saltkarlarnir ok allir veiðimenn bæði á sjó og íandi þá váru allir þeir honum lýðskyldir. Vér höfum hér að framan sýnt ýmis dæmi þess, hversu Egluhöfundur saakir efni í gaman sitt í kveðskap Egils sjálfs. En oft er það einnig, að frásögn hans öll miðar að því einu að láta gamansemi Egils njóta sín sem bezt. Svo er því t. d. farið um frásögn hans af Eyvindi skreyju í 49. kap., en sá þátrur nær hámarki með þessari vísu Egils, er vér skulum líta nánara á: Gerðum helzti harða hríð fyr Jótlands stðu, barðisk vel, sás varði, víkingr, Dana rtki, áðr á sund fyr sandi snarfengr með lið drengja austr af unnar hesti Eyvindr of hljóp skreyja. Vér sjáum glöggt, hvernig Egill fer að: hann skjallar Eyvind í öðru orðinu, en hæðist að honum í hinu. Egill kallar hann snarfengan víking og kveður hann hafa barizt vel, er hann varði ríki Dana. En hríðin, sem þeir Egill gerðu að honum, var helzti hörð, og Eyvindur hleypur seinast með liði sínu, þ\"í er má, fyrir borð og bjargar sér svo. Egill beitir því snjaha bragði að Ijúka erind- inu á viðurnefni Eyvindar, skreyju, sem merkir vesalmenni, lítilmenni, og eykur það stórum á hæðnistón vísunnar. Egill segir um sjálfan sig í 2. v. Arin- bjamarkviðu, að hann sé „skaupi gnægðr/skrökberöndum, þ. e. að hann
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.