Hlín - 01.01.1926, Qupperneq 122

120
Hltn
fyr en konur hætta að apa eftir körlum, fyr en þær
mentast og þroskast í samræmi við eðli sitt. Pegar þær
sinna aðeins þeim störfum, sem þœr geta leyst betur af
hendi en karlar. Þá má vel vera að mönnunum fari fram.
Sjálfsagt eru mörg slík störf utan heimilanna.
Verður þar fyrst að telja alt það er talist getur til
líknarstarfsemi. Á því sviði komast þær líklega hæst, því
þar nytur kveneðlið sín best. — Það er varla tilviljun að
um minsta kosti eina grein þeirrar starfsemi hafa þær
myndað alþjóðasamband. F*ær hafa tekið höndum saman
um það sem þær áttu best í sál sinni. En til þess þurfti
ekki pólitískt jafnrjetti.
Ymiskonar líknarstarfsemi er runnin út frá sjertrúar-
flokkum, og líkl. er meiri hlutinn konur, sem starfa á
þeim grundvelli. Petta sýnir hvað þessi störf eru nátengd
trúarlífinu, og þegar dýpst er sjeð, líklega altaf sprottin
af lifandi trú.
Liklegt er að konur sjeu trúhneigðari en karlar.
William James hefir bent á, að trúarlífið á hægara
með að mynda sjer farveg gegnum tilfinningalíf og inn-
sæi héldur en vitsmunir. Pað er því ekkert undarlegt þó
þessu sje svona farið um konur.
Reynslan sýnir þetta líka. Konur hafa á öllum öldum
starfað meira og minna í þjónustu trúarbragðanna.
Mætti nefna mörg dæmi þess ef tími væri til.
Það virðist því ekki óeðlilegt að spyrja, hvort kristinni
kirkju væri það ekki ávinningur að konur yrðu prestar.
Pað tel jeg mikið vafamál. Jeg er ekki viss um að guð-
fræðinám yrði trúarlífi þeirra styrkur. Miklu fremur óttast
jeg hið gagnstæða.
Sitt stærsta prestsverk vinnur konan sjálfsagt með
áhrifum sínum á börnin, sem eiga sterka, meðfædda
trúhneigð. Þessvegna er þjóðum svo mikilsvert að við-
halda trúarlífi kvenna.