Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Blaðsíða 38

hentaði í ákveðinni auglýsingu með hliðsjón af fatnaðinum og hvernig
væri hægt að fitja upp á einhverju nýju, djörfu en jafnframt sígildu og
formrænu. Mestur tími fór í það að ræða endalaust um hvar og
hvernig væri best að láta fyrirsæturnar standa, bæði á fáránlegan og
eðlilegan hátt. Tillögur hans þóttu oft snjallar, því hann reyndist vera
kaldur ljósmyndari. Sagt var um myndatökur hans að þær einkennd-
ust af hirðulausri formfestu, en að öðru leyti burðaðist hann ekki með
sitt heimalandsmót, virtist aðeins vera ættaður úr starfsgrein sinni og
hafði ekki fallið í uppþornaðan farveg. Hann var þeirrar skoðunar að
ljósmyndafyrirsætur hafi staðið fyrir löngu í fleiri en öllum hugsan-
legum stellingum og í þessari listgrein sem öðrum væri best að kapp-
kosta að láta það sem á að heilla aðra ná sem lengst út fyrir það sem
liggur í augum uppi.
Þau atriði í fegurðinni sem heilla mann mest ná jafnan út fyrir hana,
en það sem er aðeins til í henni sjálfri eða innan afmarka hennar vekur
samþykki, sagði hann. Vandinn í listum er jafnan sá að ná tökum á
hvoru tveggja í sama verki.
Kenningar hans voru sáraeinfaldar og tískusýningarstúlkurnar
sögðu stundum í gamni að hann elskaði ekkert annað en starfið og
kannski ekki einu sinni það. Þetta var rétt, á vissan hátt, hann fyrirleit
list sína og flest sem hún byggðist á: tískuheiminn, tískukóngana,
kjólana, en þó helst aðdáun sína á fyrirsætunum.
„Ég vildi að til væru kvenjárnsmiðir,“ sagði hann.
„Farðu þá aftur til íslands,“ svöruðu þær og hann þagnaði.
Uppruni hans var það sem enginn mátti snerta. Svo hann eyddi
strax talinu um myndatökur á Islandi með ljúfu brosi, þótt hann héldi
að viðbrögðin yrðu túlkuð þannig að hann blygðaðist sín fyrir ættjörð
sína. Kannski var það rétt. Það eina sem hann varðveitti í tengslum
við hana var slitin 78 snúninga plata sem hann lék aldrei heldur
geymdi hjá úreltum grammófón, ef hann skyldi langa að leika hana
og heyra söng sem hljómaði smekklaus en kær í barnsminni manns
sem hélt því fram að menningin væri fátt annað en góður smekkur.
Einhvern veginn höfðu lent í höndunum á ritstjórunum hjá La
Moda myndir af landslagi sem sameinaði fínleika og hörku. Þeir
ákváðu að þær væru frá íslandi og báðu hann að finna svipaðan stað,
þar sem saman færi hrjóstur, strjáll gróður með andblæ sem líktist
áferð vatns og eðlilegum dapurleika.
36
TMM 1996:2