Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Blaðsíða 65

Á þessum tíma samdi ég ekkert heldur einbeitti mér að því að spila. Þó
endaði með því að ég fór í einkatíma í tónsmíðum til Hals Crooks básúnu-
leikara sem var mjög gagnlegt. Það sem ég samdi hjá honum var þó gjörólíkt
því sem ég geri nú. En Hal sagði eina setningu sem ég rifja oít upp: „Það er
afskaplega hollt að semja mikið því að maður þarf að losa sig við fullt af
rusli.“ Það gerði ég á þessum tíma.
Skömmu eftir að ég kláraði skólann fór ég til Tyrklands ásamt Jill, Jim
Black og Ray Parker bassaleikara. Okkur hafði verið boðið að spila á nýjum
jazz-klúbbi í Istanbúl í einn mánuð. Því miður hafði eitthvað dregist að koma
klúbbinum á laggirnar og við biðum í heilan mánuð peningalítil eftir að
eigandi staðarins lyki við að múta embættismönnum og verkalýðsfélögum
til að fá tilskilin leyfi og starfsfólk. Loks snerum við aftur án þess að Tyrkir
fengju að heyra okkur spila eina nótu.
Því næst kom ég heim og byrjaði að kenna í FÍH-skólanum. Nokkrum
mánuðum síðar fékk ég Jim, Chris og Skúla til að spila með mér tvenna
tónleika á Púlsinum og þá byrjaði ég að semja eitthvað að ráði. Viðtökur
voru mjög góðar og fullt hús bæði kvöldin.
Hvernig hefur reynsla þín svo verið afþví aðflytja tónlistþína hér á landi?
Hér hefur verið ákaflega lítið um tilraunir í jazztónlist. Raunar hefur verið
mjög lítið frumsamið hér, og þá helst á fusion-línunni. Það lá svo sem ekkert
sérstakt að baki því að fara að kynna þessa tónlist hér annað en að ég fæddist
hér og þetta er sú músík sem ég get hreinskilnislega sett fr am sem mína eigin.
Og það hefur alltaf reynst nógur áhugi hér til að þetta hefur gengið. Fólk
kemur á tónleikana af því að því finnst að verið sé að gera eitthvað nýtt þó
það sé kannski ekki beinlínis það sem það hefur mestan áhuga á.
Fá listform eru tilbúin að taka við fólki sem er að endurgera eitthvað
gamalt. Það þykir ekki mikið varið í að endurgera Laxness eða mála Mónu
Lísu aft ur. Tónlist er eina listgreinin sem hampar fólki sem endurvinnur efni.
Sjálfum finnst mér það ekki eðlilegasta leiðin að fara. Ég man að ég heyrði
Peter Brötzmann spila í Norræna húsinu þegar ég var unglingur. Mér fannst
þetta alveg rosalega ff íkað og ég skildi þetta ekki alveg. En ég skynjaði þennan
kynngikraft og þessa ástríðu í tónlistinni og hvað þetta var ólíkt þessum
íslensku jazzleikurum sem eru að spila á börum sömu lögin í þrjúhundrað-
asta sinn. Ég heyrði svo í Brötzmann á tónleikum löngu síðar og þá skildi ég
músík hans miklu betur.
Tómas R. Einarsson hefur samið mikið af músík og verið duglegur við að
gefa út. En upp til hópa eiga íslenskir jazztónlistarmenn stóran þátt í því hvað
vinsældir tónlistarinnar eru litlar.
TMM 1996:2
63