Hugur - 01.06.2010, Síða 117

Hugur - 01.06.2010, Síða 117
Nietzsche um líkamann sem náttúru 115 gefur þannig tækifæri til að endurskoða eitthvað og gera tilraunir með okkur sjálf. Þess vegna þurfum við að beita hugkvæmni í viðbrögðum okkar við því sem amar að okkur til þess að verða ekki sjúkleikanum að bráð. Það er einmitt mælikvarði á styrk og veikleika hvernig við tökumst á við takmarkanir sem þessar, hvort við gefumst upp eða tökumst á við þær. Manneskja í líkama sem er skertur að getu getur verið heilbrigð og full af lífsorku. Og manneskja sem býr við óskerta lík- amlega getu getur verið kraft- og líflaus. Þess vegna er þetta spurning um hvernig við tökumst á við það sem okkur er gefið af náttúrunnar hendi. Með orðfæri samtímans mætti segja að Nietzsche hafi boðað meðvitund um líkamann og „að hlusta á“ eigin líkama. Ofannefnd dæmi gefa aðeins örlitla innsýn í hugmynd- ir hans um hvernig veita megi viðnám þeirri líkamsforsmán sem hafi einkennt hefðina og tvíhyggju sálar og líkama sem hefur verið miðlæg í vestrænni heim- speki og guðfræði. Þessi sýn hefur mótað skólalæknisfræði nútímans að því marki sem hún hefiir ekki tekið mið af samspili hugar og líkama, og þar með líkama og umhverfis, til skilningsauka á sjúkdómum og heilbrigði. I ljósi þessarar sögu k'kamans felast hugmyndir Nietzsches um að verða „nátt- úrulegri" fyrst og fremst í því að vera vakandi gagnvart kenndum og blygðast sín ekki fyrir hvatir og eðHsávísanir, heldur vera opin fyrir þeim. Hafa verður í huga að Nietzsche vinnur að heimspeki h'kamans á tímum klemmds siðferðis um eigin h'kama og fordæmingar hómóerótískrar þrár. Hann vildi að náttúruleiki líkamans nyti þeirrar virðingar og tignar sem honum bæri, en það hafði einnig í för með sér göfgun hans á kynverund. Þetta ber ekki að skilja sem svo að náttúran sé uppspretta siðferðilegra gilda að dómi Nietzsches. Náttúran er hvorki góð né vond og það felur í sér að hvatir okk- ar séu í sjálfu sér hvorki góðar né vondar (þótt afleiðingar útrásar þeirra geti verið ýmist góðar eða vondar). Náttúran er ósiðræn og þess vegna taldi Nietzsche hina náttúrulegu manngerð einnig vera ósiðræna. Að vera náttúruleg manngerð merkir samt ekki nauðsynlega að vera óbeisluð og frjáls. Aðdáun Nietzsches beindist að persónum sem bjuggu yfir miklum h'fskrafti og tókst að virkja þennan kraft og gefa honum form og eigin stíl. Sterkum persónum tekst að beina kröftum sínum í vissa farvegi með því að gefa vilja sínum stefnu. Þessar hugmyndir Nietzsches eru í anda „vítalisma", en á grundvelli þessarar heimspekistefnu taldi hann forsendu niannlegrar tilvistar vera þá að taka lífinu eins og það er, með gleði sinni og þraut, og þá einnig að takast á við náttúrulegar hamfarir líkamans eins og veikindi og hrörnun. Nietzsche kaus hins vegar ekki að dvelja um of við afturför og dauða, heldur beindi frekar sjónum sínum að því sem hann taldi efla með mönnum jákvætt viðhorf til h'fsins. Að upplifa líkama sem náttúru Það eru nokkur fyrirbæri sem Nietzsche telur til þess fallin að skilja hvað felst í því að vera náttúrulegri manngerð. Fæðing er eitt af þeim. í síðari skriföm sínum fyúlar hann um hvernig myndhverfing fæðingar lýsir hinni skapandi reynslu díón-
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168
Síða 169
Síða 170
Síða 171
Síða 172
Síða 173
Síða 174
Síða 175
Síða 176
Síða 177
Síða 178
Síða 179
Síða 180
Síða 181
Síða 182
Síða 183
Síða 184
Síða 185
Síða 186
Síða 187
Síða 188
Síða 189
Síða 190
Síða 191
Síða 192
Síða 193
Síða 194
Síða 195
Síða 196
Síða 197
Síða 198
Síða 199
Síða 200
Síða 201
Síða 202
Síða 203
Síða 204
Síða 205
Síða 206
Síða 207
Síða 208
Síða 209
Síða 210
Síða 211
Síða 212
Síða 213
Síða 214
Síða 215
Síða 216
Síða 217
Síða 218
Síða 219
Síða 220
Síða 221
Síða 222
Síða 223
Síða 224
Síða 225
Síða 226

x

Hugur

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Hugur
https://timarit.is/publication/603

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.