Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Síða 11

Sem sagtþjáningarfull fœðing?
Ég vissi strax að þetta yrði langt ferli og mér hraus hugur því ég sá fyrir mér
allar þær setustundir sem ég mundi eiga framundan og öll þau skemmtileg-
heit í lífinu sem ég mundi fara á mis við. Ofan á það bættist að ég var ekkert
allt of viss um að ég væri að búa til rétta bók, og ég var meira að segja tilbúin
að hætta við þetta prójekt alveg fram á útgáfuárið. Kannski er þetta aðferð
til að koma sér í enn meiri sálarháska. Þetta er svo þungt fyrir fæti hvort sem
er. Hver veit nema ég bæti þessu ofaná bara til að hafa það nógu hrikalegt.
Maður vinnur semsagt ekki eins og maður sé með byssubófa á hælunum
heldur í margföldum sálarháska. Dóttir mín sem er orðin uppkomin mann-
eskja sagði við um daginn „mamma þú skalt bara hætta að skrifa, þú ert svo
óhamingjusöm“.
Hvernig upplifirðu tímann þegar þú ert að skrifa tímafreka bók?
Með hverju verki býr maður til nýjan tíma. Maður lagar tímann að sínum
þörfum. Þegar ég er að vinna í verki eins og Hjartastað, þá á ég yfirleitt aldrei
ffí heilan dag. Minn draumur í lífinu er að komast á fjöll á íslandi og helst á
sumrin, en þau eru langversti tíminn því að þá vinn ég mest og er oftast að
klára eitthvað. En ég er búin að læra það að ef ég á frí í 3 eða 4 tíma og kemst
upp á heiði eða lítið fjall, þá teygi ég tímann, breyti þessu í viku fjallaferð.
Erþetta þá ekki alger hamingja þegar bókin er búin, nógur tími ogfuglasöngur?
Fólk heldur að maður sé svo glaður þegar maður er búinn með bók en það
er ekki beint þannig. Það er bara ‘case closed’ og næsta verk bankar á dyr.
Þegar bók er búin hefur maður lítinn áhuga á henni, maður er kominn út í
aðra sálma. Hún verður eins og mjög fjarskyldur ættingi sem hefur fengið
hægt andlát í hárri elli, og frá minni hálfu hvílir hún í friði. Það var tekið sem
dæmi um stríðni eða ólíkindalæti hjá Halldóri Laxness þegar hann var
spurður um einstök verk sín mörgum áratugum eftir að hann hafði skrifað
þau, og hann svaraði: „Hef ég skrifað þessa bók?“ Ég skil núna að þetta var
nákvæmlega það sem hann átti við.
Þú velur (hjarta)stað sem er þér framandi.
Já, ég þekkti Austfirði helst af afspurn þegar ég byrjaði á bókinni, en sögu-
TMM 1996:2
9