Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Qupperneq 43

þagði og hringdi fyrir hann á leigubíl. Þegar hann steig inn í bílinn
ákvað hann að taka ekki rútuna til Keflavíkur heldur láta aka sér. Um
nóttina hafði gert él, á jörðinni var létt föl sem huldi landið sem kom
betur í ljós en ef það hefði verið auð jörð og hann virti fyrir sér í
aftursætinu hvernig fölið laðaði fram eðli hennar líkt og þegar konur
fara í tískukjóla og karlmenn láta á sig grímu.
„Létt föl á jörð,“ hugsaði hann en sagði það víst upphátt, því
bílstjórinn tók undir og sagði:
„Ekki er það nú alltaf heldur snjóþyngslin.“
Við jaðra landsins, sem élið hafði farið yfir, var örlítið mistur vegna
sólskinsins snemma morguns. Hann reyndi að rifja upp hvort hann
hefði séð eitthvað svipað á öðrum stöðum en mundi það ekki. í
þróuðum löndum hefur jörðin notagildi; hún er löngu hætt að líkjast
manninum eða öllu heldur sálarlífi hans. Hann var að hugsa um
hvernig ræktunin sviptir landið sálinni og þá hvarflaði að honum að
festa þetta á mynd, en hann hætti við það vegna gruns um að það sem
hann sæi kynni að vera eigin skynjun, hugarburður tengdur minningu
en ekki fegurð sem hann næði á filmu nema honum gæfist tóm til að
laga þá eiginleika sem élið skildi eftir að létta fölinu í lundarfari hans
sjálfs. Og jafnvel þótt honum heppnaðist það mundu kannski aðrir
ekki sjá neitt sérstakt við myndina.
Nú varð honum ljóst að það væri ekki hægt að taka myndir af
hausttískunni í landslagi sem leyfir engum að nálgast sig með eðlileg-
um hætti heldur hrindir öðrum en áhorfendum frá sér með eigin tign;
landslagið gat staðið eitt.
„Maður á ekki heima í svona landslagi, fötin ekki heldur, vegna þess
að það er nektin sjálf án ljúfu ástleitninnar sem er að finna í nöktu
holdi og á að skína gegnum klæðin og ljósmyndinni ber að laða fram,“
hugsaði hann.
Um leið sá hann eitthvað sameiginlegt með landslaginu og bílstjór-
anum og síðan minningu um föður sinn. Hann hafði verið leigubíl-
stjóri og gengið í samskonar stormblússu. Þetta var ekki beinlínis
litlaus flík heldur í ljósgráum lit sem móðir hans kenndi við sumarlit
og sagði hæfa manni undir stýri. Meira að segja hárið var svipað, það
óx í liðum upp af breiðu enni og var farið að þynnast.
Allt í einu ræskti hann sig hikandi og bað bílstjórann að leyfa sér að
taka mynd af honum á melnum fyrir utan veginn með hraunhól í
TMM 1996:2
41