Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Page 49

Eins og áður segir, var Þor-
steinn strax sem barn ákaflega
upptekinn af hljóðheiminum,
ekki endilega tónlist í hinum al-
menna skilningi þess orðs, heldur
öllum hljóðum. Það er því ekkert
undarlegt að hann hafi orðið í
senn undrandi og heillaður þegar
hann, ungur að árum, heyrði í
fyrsta sinni elektróníska tónlist
leikna í útvarpinu um 1960. Um
var að ræða sömu verk, þau sömu
hljóðbönd sem Ríkisútvarpinu
bárust frá erlendum útvarps-
stöðvum, og Magnús Blöndal Jó-
hannsson hlustaði á, einmitt í
kringum 1960, til þess m.a. að
kynna sér aðferðaffæði í elektrón-
ískri tónsköpun og það nýjasta
sem var að gerast á því sviði. Það voru Þorkell Sigurbjörnsson, sem numið
hafði elektrónískar tónsmíðaaðferðir í USA fyrir 1960, og Magnús Blöndal
sem áttu eftir að verða brautryðjendur þessarar tónsmíðatækni á íslandi og
einmitt með Þorstein Hauksson sem arftaka þeirrar kynslóðar í elektrónískri
tónsköpun.
Þótt Þorsteinn hafi lokið einleikaraprófi á píanó frá Tónlistarskólanum
var það hinn skapandi þáttur sem tók yfirhöndina. Hvort það var eitthvað
eitt fremur en annað er óvíst, en ekki er ólíklegt að hið vaxandi frjálsræði
sem gefið var í tímum Þorkels — m.a. í svokölluðum föndurtímum — og
annarra kennara er kenndu fræðigreinar hafi ýtt undir sköpunarþrána. En
kynning á hinni elektrónísku tækni var einungis brot af námsefninu við
Tónlistarskólann. Nemar í sérstökum kúrsi í elektrónískri tónsköpun sýsl-
uðu við hina ýmsu hljóðgjafa, bæði hefðbundna og óþekkta, og sama gilti
um form tónsmíðanna. Þorkell Sigurbjörnsson hafði keypt sér lítinn hljóð-
gervil sem hét Moog og notaði hann í kennslunni. Tónlistarskólinn hafði
fjárfest í Revox segulbandstæki sem notað var við klippingar í elektrónískri
tónsköpun. Fyrstu tilraunir Þorsteins til tónsköpunar voru í áðurnefndum
tónföndurtímum Þorkels. Það var ekki laust við að gamalgrónir klassíkerar
innan Tónlistarskólans brostu út í annað munnvikið einstöku sinnum er
þeir urðu varir við Þorstein, Karólínu Eiríksdóttur og Snorra Sigfús Birgis-
son, og jafnvel fleiri skólafélaga þeirra þekja virðulegustu tónlistarstofnun
Þorsteinn Hauksson (ljósm. Wim Jansen)
TMM 1996:2
47