Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Qupperneq 66

Hvað um útvarpið?
1 útvarpi er nánast ekkert gert fyrir jazz, aðgengið að þessari músík er nánast
ekki neitt. Þar er ríkjandi einhver hræðsla við nýjungar, það er alls ekki allt
sem kemst þar inn. Ég þurfti að þröngva plötunni minni inn í jazzþátt
ríkisútvarpsins, nánast beita ofbeldi til að fá spiluð tvö lög. Ég velti því
stundum fyrir mér hvað þetta fólk haldi eiginlega að gerist ef þessi tónlist er
spiluð. Útvarpið flytur þó ýmsa nútímamúsík aðra sem er alls ekkert auð-
melt. Og eins og fólk heyrir þegar það hlustar á plötuna mína er hún ekkert
til að vera hræddur við.
Ogþú hefurfundið aðþað er áhugi hjáfólki?
Já, það er vissulega áhugi. Það var til dæmis frábært að fara til Akureyrar sl.
sumar með þeim Chris og Jim. Viðtökurnar voru með endemum góðar. Þetta
voru tónleikar í Listagilinu og þakið ætlaði að rifna af kofanum. Fyrirfram
bjóst ég alveg eins við að okkur yrði velt upp úr tjöru og fiðri. En þarna var
góður andi og jákvætt viðhorf ríkjandi. Ég get ekki alveg skýrt þennan mikla
áhuga. Það var reyndar ókeypis aðgangur, en allt var svo eðliiegt og átaka-
laust, ekkert menningarsnobb og ekki þetta „ég-vil-fá-þetta-og-þetta-afþví-
ég-er-búinn-að-borga-svo-og-svo-mikið-inn“. Við tókum líka eftir því í
sama túr þegar við spiluðum á Jazzbarnum hér í Reykjavík að þangað kom
ungt fólk, ný andlit — fólk sem var kannski komið af því að það var verið
að gera eitthvað öðruvísi.
Hvernig staðsetur þú þig miðað við það sem verið hefur að gerast í jazzi
undanfarin ár?
Áhugi minn kviknaði af tríói trommuleikarans Pauls Motians með gítarleik-
aranum Bill Frisell og saxófónleikaranum Joe Lovano og líka af sólóplötum
þeirra síðarnefndu. Ári eft ir að ég kom frá Boston fór ég til New York og var
þar í eitt ár. Ég bjó með Chris, Jim og Andrew í Brookiyn. Þeir þekkja mikið
af fólki og spila mikið. Ég kynntist þarna heilmikiu af tónlist sem ég sæki
mikið í. Þarna var stöðug uppspretta hugmynda og hvatning til að halda
áfram og semja. Ég komst í tæri við liðið í kringum staðinn Knitting Factory,
tónlistarmenn eins og John Zorn, Tim Berne og Marty Ehrlich. Þarna heyrði
ég í Anthony Braxton, Paul Motian, Gerry Hemingway og öllu þessu fóiki
sem hefur verið mér rosalega mikil inspírasjón. Þarna var mikið af hug-
myndaríku fólki sem maður kynntist og kenndi manni margt.
Núna upp á síðkastið hef ég verið að hlusta mikið á ýmis 20. aldar
64
TMM 1996:2