Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Síða 135

lega valið. Þetta á ekki síst við síðasta
hluta Speglabúðarinnar um Kennarann
sem við góðu tilsvari eða frásögn „átti
[ . . . ] til bros eða jafhvel andsvar þó
ekki væri alltaf fyrr en síðar um daginn
og þá gat andlitið orðið ámóta hýrt og
við þurrki sem hélst alveg furðanlega,
heyi sem undarlega nokk ætlaði að haf-
ast í hús, fuglsungum sem gerðust bara
lífvænlegir og fleira mætti eflaust fmna
til en oftar voru þó þvílíkar geðshrær-
ingar ekki ætlaðar öðrum og einrúm
hans þá í ámóta fjarlægð og bæirnir um
kring.“ (87).
Marín G. Hrafnsdóttir
Siglt um staði og staðleysur
Sigurður Pálsson: Ljóðlínuskip. Forlagið
1995. 82 bls.
Eitt af því sem einkennir skáldskap Sig-
urðar Pálssonar er hve fjölbreyttur hann
er. Hann yrkir gjarnan lengri eða styttri
ljóðabátka og er einnig leikinn í gerð
prósaljóða ekki síst þeirra sem innihalda
dálítinn sögukjarna. Þá lætur honum
einnig vel að yrkja stutt og hnitmiðuð
ljóð þar sem tök hans á knöppu mynd-
máli fá að njóta sín. Sigurður er einnig í
hópi afkastamikilla skálda. Ljóðlínuskip
er áttunda ljóðabók hans en rúm tutt-
ugu ár eru nú liðin frá því fyrsta ljóða-
bókin Ljóð vega salt kom út árið 1975.
Síðan hefur mikið vatn runnið til sjávar.
Ljóðagerð Sigurðar hefur þroskast og
fágast mikið á síðustu tveim áratugum
en samt er það svo að höfúndareinkenni
hans komu skýrt í ljós í hans fyrstu bók.
f Ljóðlínuskipi sýnir hann margar sínar
bestu hliðar, hann er ýmist heimspeki-
legur, hversdagslegur, skáldlegur, stund-
um alvarlegur og einlægur en stundum
líka glettinn og jafnvel léttúðugur. Al-
vara hans er blönduð góðlátlegri kímni.
Stíll hans er einfaldur og blátt áfram,
TMM 1996:2
laus við útúrdúra og málalengingar.
Ljóð hans eru sjaldan mjög torræð,
hugsunin skýr og hann er oftast nær
nákvæmur í orðavali og hafa þessir eig-
inleikar verið að koma æ greinilegar í
ljós í síðustu bókum Sigurðar og hvergi
njóta þeir sín betur en í þessari nýjustu
bók hans.
Heimspekilegar vangaveltur eru
áberandi í öllum ljóðabókum Sigurðar
Pálssonar og Ljóðlínuskip er engin und-
antekning hvað það varðar. Bókin hefst
á ljóðabálkum sem nefnast „Að vakna“,
„Að sigla“, „Hafvillur“ og „Innsigling“
sem lýsa allir vegferð mannsins frá því
sögur hófust og til dagsins í dag. Ein-
kunnarorð bókarinnar eru tekin úr I.
Mósebók og má segja að þau gefi tóninn
því mannkynssagan hefst með sköpun
heimsins. Líkingin felst í sjóferð mann-
kynsins um höfin, siglinguna er hægt að
skilja bæði í bókstaflegri og táknrænni
merkingu og þegar öllu er á botninn
hvolft er ferðin sjálf aðeins „orð“ eins og
komist er að orði í „Að sigla“:
En siglingin á sér ekki endilega
Stað
Siglingin er bæði ferð um staði
Og staðleysa
Að vera
Er að vera á ferð
Samkvæmt lögmálinu
Og ferðin er orð og reynsla
Orð
Sem er sjálf ferðin
(18)
Ljóðabálkurinn „Hafvillur“ fjallar
um leit mannanna að tilgangi, takmarki
eða „heimahöfn" eins og skáldið orðar
það. Sigurður fær hér útrás fýrir þörf
sína fyrir að tala við lesandann í trúnaði,
að setja sig í spámannlegar stellingar,
ekki til að predika eða til að koma vand-
lætingu sinni á framfæri. Heimsádeilan
133
L