Hugur - 01.06.2010, Side 50

Hugur - 01.06.2010, Side 50
48 Vilhjálm urArnason slítur það úr tengslum við rökvit hans. Krafan um ábyrgð og heilindi snýst ekki um að færa rök fyrir athöfnum sínum heldur einungis um að gangast við þeim og axla á þeim ábyrgð. Höfuðkrafan er þá um samkvæmni; ekki um þá röklegu samkvæmni sem fylgir því að gera ekki undantekningu af eigingjörnum ástæðum fyrir sjálfan sig frá siðalögmáli sem skynsemin segir að eigi að hafa almennt gildi, eins og í tilviki Kants,21 heldur felst samkvæmnin í því að viðurkenna enga aðra ástæðu fyrir breytni cn eigið val og jafnframt að ég hlýt „að vilja frelsi annarra um lcið og ég vil eigið frelsi".22 Höfuðástæðan fyrir útfærslu Sartres á þessu atriði er í senn djúpstæð vantrú hans á siðferðilega rökræðu og misskilningur á megineinkennum hennar. Hann virðist telja að hefðbundin siðferðileg röksemdafærsla hljóti að fela í sér skírskot- un til fyrirframgefinna verðmæta sem þar með geri frelsið og ábyrgðina að engu. Því að frelsið sé einmitt fólgið í að viðurkenna að engin gildi eru til í heiminum heldur gefi ég honum gildi og merkingu með athöfnum mínum. I þessu samhengi líkir Sartre siðferðinu við listsköpun: En hefúr listmálari nokkurn tíma verið sakaður um að fylgja ekki fyrir- liggjandi reglum? Hafa menn nokkurn tíma sagt hvaða málverk hann eigi að mála? Auðvitað skapar málarinn ekki verk sem er skilgrcint fyrirfram heldur er verkið sem hann setur sér að skapa eitt og hið sama og verkið sem hann skapar. Auðvitað eru ekki til nein fyrirframákvörðuð listræn gildi, heldur gildi sem má sjá í samræmi verksins sjálfs, í tengslunum milli sköpunarvilja listamannsins og árangursins [...]. Hvernig snertir þetta siðgæðið? Við erum þar í samskonar sköpunaraðstæðum.23 Lykilorðið í þessum kafla er „fyrirfram". Ef ég geng fyrirfram út frá einhverjum gildum um siðferðilega breytni þá drepur það lífssköpunarferlið í dróma og ég staðna óheill og ábyrgðarlaus í hinu gefna og viðtekna. Þetta birtist afar slfyrt í bók Sartres um Jean Genet þar sem hið sjálfsprottna eða hikleysið [fr. spontanéité\ er upphafið sem kjarni frelsisins: „Um leið og ég velti því fyrir mér áður en ég stel hvort ég ætti að stela, þá aðgreini ég mig frá verknaðinum, ég er ekki lengur einn með honum; ég greini h'fsreglu athafnarinnar frá sjálfskynjun minni h'kt og þær væru tvö aðskilin fyrirbæri. [...] Þessi sértekning er kennd við göfgi og hún skemmir bæði athöfnina og manninn."24 Þetta er athyglisverður kafli sem sýnir að sú ígrundun, sem finnur sér farveg í umhugsun og rökræðu og er forsenda sjálfráða siðferðilegrar ákvörðunar að mati bæði Aristótelesar og Kants, er hjá Sartre skilin sem haft á hinn skapandi 21 Kant: Grundvöllur að frumspeki siðlegrar breytui, bls. 145 (424). 22 Sartre: Tilvistarstefhan er mannhyggja, bls. 37. Það er síðan sérstakt atriði í þessu að Sartre hvetur til þess að menn spyrji sig: „hvernig færi ef allir höguðu sé á þennan hátt?“ (bls. 56). Þetta virðist vera krafa af ætt Kants, en á þeim er mikilvægur munur, auk þess sem þessi krafa flækir mjög sam- líkinguna við listsköpun. Eg ræði þetta atriði í bók minni Farsælt líf, réttlátt samfélag (Reykjavík: Heimskringla 2008), bls. 233-236. 22 Sartre: Tilvistarstefnan er mannhyggja, bls. 80. 24 Jean-Paul Sartre: Saint Genet. Actor and Martyr, ensk þýðing Bernard Frechtman (New York: New American Library 1963), bls. 187.
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132
Side 133
Side 134
Side 135
Side 136
Side 137
Side 138
Side 139
Side 140
Side 141
Side 142
Side 143
Side 144
Side 145
Side 146
Side 147
Side 148
Side 149
Side 150
Side 151
Side 152
Side 153
Side 154
Side 155
Side 156
Side 157
Side 158
Side 159
Side 160
Side 161
Side 162
Side 163
Side 164
Side 165
Side 166
Side 167
Side 168
Side 169
Side 170
Side 171
Side 172
Side 173
Side 174
Side 175
Side 176
Side 177
Side 178
Side 179
Side 180
Side 181
Side 182
Side 183
Side 184
Side 185
Side 186
Side 187
Side 188
Side 189
Side 190
Side 191
Side 192
Side 193
Side 194
Side 195
Side 196
Side 197
Side 198
Side 199
Side 200
Side 201
Side 202
Side 203
Side 204
Side 205
Side 206
Side 207
Side 208
Side 209
Side 210
Side 211
Side 212
Side 213
Side 214
Side 215
Side 216
Side 217
Side 218
Side 219
Side 220
Side 221
Side 222
Side 223
Side 224
Side 225
Side 226

x

Hugur

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Hugur
https://timarit.is/publication/603

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.