Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Síða 16

þýðir það að á vissan hátt er ég alltaf byrjandi. Og það er bæði fötlun og náð.
Þú kemur ferskur að hlutnum, en um leið kanntu ekki að gera þetta af því
að þú hefur aldrei gert það áður. Með hverju nýju prósaverki þarf ég að kenna
sjálfri mér að gera nýja hluti. Ég hef ekki fýrirmyndir að Tímaþjófinum og
Síðasta orðinu, og alls ekki að Hjartastað, þar sem formið er vegur og
kaflaskiptin eru þegar þú ert kominn á Kambabrún eða Klaustur. Þetta væri
náttúrulega miklu þægilegra ef maður skrifaði alltaf bækur af svipaðri lengd
og þær væru allar svipað uppbyggðar.
Formið er þér þá mjög mikilvœgt. Dregur formið dám af efninu og efnið af
forminu?
Mig vantar nýtt form fyrir hvert efni sem ég fæst við. Þá duga mér ekki
nákvæmlega þau form sem hafa verið fundin upp hingaðtil, en auðvitað er
þetta alltsaman tilbrigði við stef. Ég veit ekki hversu róttækt þetta er hjá mér
og mér kemur það ekki beint við.
Nú notar þú íslenskuna á mjög óhefðbundinn hátt, hikar ekki við að nota
slangur og íslenska slettur og setja saman orð á óvæntan hátt. Um leið talarðu
og skrifarðu óumdeilanlega góða íslensku. í Tímaþjófinum er hvað róttœkust
tungumálsnotkun þar sem þú brýtur niður bilið milli prósa og Ijóðs; eru þessi
umbrot afleiðing eða orsök? Eða er þetta alltsaman spurningin um að sneiða
hjá sagði hann, sagði hún?
Tungumálið er eitt af þeim umræðuefnum sem ég á erfítt með að festa tungu
á — það er svo inngróið í höfund hvernig hann beitir málinu. Samt er það
á því sviði sem einna mest er hægt að læra, með því að lesa, allt mögulegt,
þar á meðal orðabækur, og með því að hlusta, bæði á raddir og málfar
annarra, og á sína eigin innri rödd. Ég held ég sé á ólíkum sviðum með
tungumálið í ljóðunum mínum og prósanum og kannski er þá Tímaþjófur-
inn tilraun til að fá þær raddir til að hljóma saman. Ef ég skoða þetta utanfrá
held ég að það gæti verið svolítil uppreisn í því hvernig ég nota málið, en það
að skrifa yfirleitt er sjálfsagt uppreisn, ég tala nú ekki um hjá kvenmanni á
íslandi, á þeim tíma sem ég hófst handa. En kannski er þetta miklu einfaldara
en svo, mér finnst settlegur texti í skáldskap algjörlega hjáróma.
Tungumálið er líka nokkuð sem þú notar á markvissan hátt, til dœmis eins og
í titlunumá Tímaþjófinum ogHjartastað þarsem þessi orð taka á sigbreiðari
skírskotun en í daglegu tali.
14
TMM 1996:2