Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Síða 42

„Ég held hann sé þarna, ég hef að minnsta kosti ekki ennþá heyrt
dánartilkynninguna,“ sagði gamli maðurinn önugur.
Hann fór líka til hans og var boðið kaffi í fremur óhreinum bolla
með stórri rós. Maðurinn lék fyrir hann lagið Nú blika við sólarlag
sœdjúpin köld. . . eins og þegar hann var barn og kom með móður
sinni til að hlusta á munnhörpuna. Móðirin tók ekki undir í þetta sinn,
en hann heyrði sönginn innra með sér og fann handtak hennar á
meðan. Maðurinn lék lagið, hvað eftir annað, og ætlaði aldrei að hætta.
Hljómurinn var hálfbrostinn og barst í stuttum gusum undan snöggu
gripi varanna, líkt og við örvæntingarfulla kossa. Hann tók mynd af
þessu, varð annarlegur og hugsaði hvort varirnar hefðu nokkurn
tímann kysst annað en munnhörpuna á langri ævi og að áhrifin frá
laginu hefðu lítið breyst frá því hann var barn. Allt í einu skaust þá
upp í hugann sýningarstúlka sem missti annan handlegginn í bílslysi
á leið með honum til myndatöku. Hún hafði ekki kveinað, en röddin
varð hás þegar handleggurinn var laus frá líkamanum, og hún hvísl-
aði:
„Nei, þetta getur ekki gengið.“
Svo kom aftur yfír hana köld rósemd stílsins og hún var flutt í
sjúkrahús. Læknunum mistókst að græða handlegginn á hana, en hún
hélt áfram að sýna og það jók harmsögulega fegurð hennar og tign að
önnur ermin flögraði tóm þegar hún gekk um og sveiflaði henni
þannig að það sást að handlegginn vantaði. Stúlkan virtist njóta
þessarar kaldhæðni þegar hún sýndi kvöldkjólana. Henni fylgdi vottur
af skelfmgu og hún varð yfir annað hafin. Þetta tvennt er jafnan
samfara mikilli fegurð.
Meðan hann horfði á þetta í huganum tók hann nokkrar myndir af
manninum með munnhörpuna en vissi að hann mundi aldrei fram-
kalla eða prenta hvorki þær né aðrar myndir sem hann hafði tekið í
heimsókninni. Það var óþarfi. Hann þekkti þær sem höfðu verið til í
honum frá fyrstu tíð, vegna þess að góður ljósmyndari tekur aðeins
mynd af eigin hugblæ í búningi annarra, einkum tískuljósmyndarinn
sem er aldrei yfirborðskenndur. Það er sá eiginleiki sem laðar augu
fólks að myndum hans.
Hann sneri aftur til Reykjavíkur um kvöldið, tók saman föggur
sínar, ákvað að fljúga til meginlandsins næsta dag, en sagði það ekki
fyrr en konan vakti hann um morguninn. Það kom á hana en hún
40
TMM 1996:2