Tímarit Máls og menningar - 01.06.1996, Qupperneq 94

Tiergarten. Hommar, lesbíur og allsbert fólk eiga áreiðanlega ekki eftir að
þykja góð ímynd fyrir hið endursameinaða Þýskaland og hægur vandi að
útbúa skilti sem á stendur að bannað sé að ganga á grasinu vegna gróður-
verndar. Og framan við Reichstag verður trúlega bannað að spila fótbolta af
öryggisástæðum, enda aldrei að vita nema hryðjuverkamenn finni uppá
þeim ljóta leik að dulbúast fótboltaskóm til að komast í návígi við Kohl og
co. Helstu breiðstræti borgarinnar skerast í garðinum miðjum þar sem
Sigursúlan mun áfram standa bísperrt, sem stolt tákn hins endursameinaða
Þýskalands, þegar valdið heldur endurinnreið sína til Berlínar og hreinsað
hefur verið til í Tiergarten.
La Fura dels Baus
En það var þessi kona sem átti sér þann draum að eignast sirkustjald þegar
hún yrði stór. Draum sem staðið hefur 10 ár í Tiergarten, en verður nú að
fella og flytja á einhvern túnskækil í einu af úthverfum borgarinnar, þar sem
engin hætta er á að konsertarnir og leðurklætt fólkið sem þá sækir, trufli
jakkafataklædda valdhafa og handlangara þeirra við iðju sína. Það átti að
mörgu leyti vel við að það skyldi vera katalónski leikhópurinn La Fura dels
Baus sem var með eina af síðustu stóru uppákomunum í Tempodrom, því í
sýningu sinni M.T.M (Magnus Theatrum Mundi, Hið stóra alheimsleikhús)
gerir hópurinn einmitt valdið, uppgang þess, hnignun, endalok og endurfæð-
ingu á rústum hins gamla kerfis að viðfangsefni sínu. Valdið sem einskonar
náttúrulögmál sem valdhafarnir eru ofurseldir, hringrás getnaðar og dauða.
La Fura dels Baus var stofnaður 1979 sem götuleikhús, á þeim tíma þegar
frjálsir leikhópar voru hvað mest í tísku í Evrópu. Þá strax má segja að
hópurinn hafi lagt grunninn að því sem síðar hefur einkennt hann með
uppákomum sínum, sem voru einskonar sambræðsla af tónlist og perform-
önsum, þ.e. tilraun til að sprengja af sér ramma hins hefðbundna leikhúss.
Með því að færa leikhúsið til áhorfenda og gera þá að virkum þátttakendum
í sýningunum, en líka með því að tæta frásagnarformið sjálft í sundur, ekki
síst með fulltingi annarra listgreina eins og til að mynda tónlistar, þar sem
þær eru ekki einungis viðbót, til að undirstrika enn frekar það sem hvort
heldur er sagt og sýnt, heldur að byggja þær í senn inní sýningarnar og
sýningarnar að einhverju leyti í kringum þær. Þannig hefur La Fura dels Baus
unnið í mjög nánu samstarfi við tónlistarmenn og meðal annars gefið út
nokkrar plötur, myndlistarmenn, sirkusfólk, kvikmyndagerðarmenn, tölvu-
grafíkera osfrv. osfrv. og jöfnum höndum sótt innblástur og verkþekkingu
til þeirra og hins klassíska leikhúss. En það skyldi engin búast við þægilegu
kvöldi í mjúku sæti í myrkvuðum sal, þar sem maður getur lifað sig áhyggju-
92
TMM 1996:2