Skírnir - 01.04.2000, Blaðsíða 19

SKÍRNIR
HALLDÓR HALLDÓRSSON
13
lensku og miður góða, hvað væri smekklegt og viðeigandi og
hvað ekki. Sumum þótti málfræðinni sinnt of mikið en minna
skeytt um bókmenntirnar. En nemendur Halldórs að norðan
komu fyrir vikið býsna vel búnir undir háskólanám í íslenskri
málfræði. Halldór sagði einhvern tímann við mig löngu síðar að
hann hefði kennt okkur of mikla málfræði. Eg vildi ekki viður-
kenna það. Hins vegar hefði vel mátt kenna okkur svolítið meira í
íslenskri bókmenntasögu en það stutta yfirlit sem nemendur
fengu aðeins í 6. bekk meðan ég var í Menntaskólanum á Akur-
eyri.
Við fráfall Björns Guðfinnssonar prófessors í nóvember 1950
losnaði kennarastaða í Háskóla Islands sem Halldór hafði hug á.
Hann fékk þá stöðu og var skipaður dósent í íslensku nútíðarmáli
og hagnýtri íslenskukennslu 1951. Hann var síðan prófessor frá
1957 til 1979 er hann lét af embætti fyrir aldurs sakir. I fyrstu
kenndi hann eingöngu til fyrrihlutaprófs hljóðfræði og setn-
ingafræði líkt og verið hafði, en bætti nú við kennslu í merkingar-
fræði, sem aldrei áður hafði verið kennd sérstaklega í Háskóla Is-
lands. Auk þess leiðbeindi hann nemendum við prófritgerðir í
málfræði til þessa prófs. Þegar skipulagsbreyting varð á námi í ís-
lensku haustið 1965 breyttist kennsla Halldórs nokkuð og færðist
smám saman af B.A.-stigi á kandídatsstig. Hann kenndi þá m.a.
hljóðfræði og merkingarfræði, sögulega beygingar- og orðmynd-
unarfræði og flutti fyrirlestra um sögu orðaforðans. Kennslu í
hagnýttri málfræði annaðist hann alltaf öðru hverju allt frá upp-
hafi, og um langt skeið sá hann um kennslu í íslenskri málfræði
°g þýðingum fyrir erlenda stúdenta.
Háskólakennslan var gerólík kennslu í menntaskóla. Sérgrein
Halldórs var íslensk málfræði og málsaga og í þeirri grein var
þekking hans traust. Hann reyndi einnig eftir föngum að fylgjast
með helstu straumum í málvísindum samtímans. Hann hafði
sjálfur alist upp í anda ungmálfræðinga sem fyrr er rakið. Áhrif
þýskra málfræðinga voru mjög sterk, og Halldór var alinn upp
við það að þýska væri mál málfræðinnar, eins og hann orðaði það
einu sinni við mig. En segja má að það hafi farið að breytast um
leið og hann sleppti orðinu. Þjóðverjar voru lengi að ná sér eftir
stríðið. Vestanhafs var lögð meiri áhersla á samtímalega málgrein-