Skírnir - 01.04.2000, Blaðsíða 231

SKÍRNIR
TÁLBEITUR NORÐURSINS
225
Hannes Lárusson: Decoy III, Hannes Lárusson: Decoy IV, 1999.
(„Hönnunaröndin"), 1994.
Það eru svipuð tengsl að mínu mati milli mismunandi lita og
rímorða. Tengslin milli rímorða eru ekki merkingarleg en þau eru
engu að síður fyrir hendi. ... Af þessum ástæðum hef ég alltaf haft
mikinn áhuga á ríminu sem slíku, m.ö.o. á tungumálinu. Rím er mjög
skemmtilegt fyrirbrigði af þessum sökum; að hafa ekki endilega
merkingartengsl, heldur formtengsl.6
Erótískt samband áhorfanda og listaverks
Fyrir réttum áratug, árið 1990, hélt Hannes í fyrsta skipti sýningu þar
sem hann sýndi eingöngu útskorin tréverk. Gagnrýnendur fóru flestir
lofsamlegum orðum um sýninguna, ekki hvað síst fyrir þá miklu alúð
sem listamaðurinn hefði lagt í einstaka hluti, skorið þá út, slípað, fágað
og málað. Það lá í loftinu að uppreisnarmaður innan íslensks myndlistar-
heims væri loks kominn aftur til upprunans, til uppruna sjálfs sín í sveit-
inni og til uppruna listarinnar, til handverksarfleifðar hins íslenska torf-
bæjar. Á sýningunni var að finna verkið sem er á kápu Skírnis. Það heitir
Decoy eða „Tálbeitan" og er frá árinu 1988, í eigu Listasafns Islands.
Eitt þeirra frumafla sem Hannes hefur fengist við í list sinni er eró-
tískt aðdráttarafl í samspili andstæðna, t.d. kynjanna. Erótískt aðdráttar-
afl snýst að hans skilningi ekki hvað síst um samband listaverks og
áhorfanda:
Hinn erótíski þáttur er til staðar í myndlistinni; ekki endilega í þeim
skilningi að menn dragist hver að öðrum eða eitt kyn að öðru; heldur
að listinni sjálfri. Það er einhvers konar erótískt samband á milli
verksins og áhorfandans.7
6 Sama rit, bls. 12.
7 Sama rit, bls. 16.