Andvari - 01.01.1976, Blaðsíða 90

88
FINNBOGI GUÐMUNDSSON
ANDV-MU
Sigurður gat þess, eins og £yrr segir í Minningum úr Menntaskóla,
að draumsýnir og lögeggjanir skáldsins Einars Benediktssonar í Aldamóta-
Ijóðum hans, er Sigurður hlýddi ungur á niðri við Austurvöll á gamlaárs-
kvöld árið 1900, hafi verið sér „hljómmikil orð og ekki neinn veruleiki".
Þetta átti þó fyrir sér að breytast, eftir því sem áratugir 20. aldarinnar
liðu, og ekki sízt eftir að Sigurður tók að fylgjast grannt með stórvirkjun-
um þeim, hverri af annarri, er Jóhannes sonur hans var svo mjög við
riðinn. I þeim framkvæmdum, þar sem verkfræðingar og tugir og stund-
um hundruð verkamanna með hin fullkomnustu tæki safna saman vötn-
um og fljótum uppi á hálendinu og veita þeim síðan í einum farvegi ofan
í orkustöðvarnar, urðu draumsýnir aldamótaskáldsins, frænda þeirra feðga,
að veruleika og sönnuðust hin fleygu orð hans,
að hér er ei stoð að stafkarlsins auð.
Nei, stórfé! hér dugar ei minna.
Vonandi eiga hin nýju orkuver eftir að mala oss gull nóg til að endur-
greiða og vel betur þau lán, sem orðið hefur að taka og eru til að sjá eins
og hafþök þau af ís, er Jóhannes Nordal eldri sá, þegar hann kom til Skaga-
strandar vorið 1867. En úrræðagóður maður gekk þá, eins og vér munum,
„upp í Höfðann og sá þaðan, að vakir voru í ísinn, og stakk upp á því, að
menn reyndu að róa.“ Að því ráði var horfið, og rættist úr vel, og megi svo
enn fara.
Nú verða að lokum dregin saman örfá dæmi.
I grein þessari hefur lengstum verið dvalizt við ritstörf Sigurðar Nor-
dals, enda hafa fáir Islendingar helgað sig þeim jafn gersamlega og hann
né rithöfundarferill margra annarra orðið öllu lengri. Sigurður setti sér
ungur ákveðið takmark, sem hann keppti síðan að jafnt og þétt. Flestu, er
hann ætlaði sér að vinna, kom hann fyrr eða síðar í verk, og það var ekki
oft, að hann yrði frá að hverfa eða hann væri sleginn út af laginu. En kæmi
það fyrir, féll honum það þungt, og sum slík vonbrigði melti hann með sér
um hríð, þótt hann væri meiri maður en svo, að hann erfði það við nokkurn
til langframa.
Sjálfum fannst honum, að hann hefði e. t. v. dreift kröftunum of
mikið, allt of lítið komið í hvern stað, eins og hann sagði í lokaorðum á