Skagfirðingabók - 01.01.1967, Page 164

SKAGFIRÐINGABÓK
Hákarlaformanns helvítið
hengilórast í veröldinni,
engu réttlæti gefur grið,
guðlast hefur í fersku minni,
drepur hann menn og drýgir hór,
duglegur bæði að Ijúga og stela,
mígur undir og mokar flór,
meinsærum hylur brögðin véla.
Og fékk Jón brennivínið vel úti látið.
Um Sigurbjörgu Guðmundsdóttur og Eirík Gíslason:
Sólheima-Eiki setmr var
Sifu til falls og hrösunar.
Hún sá hann gyrtan hettu og strút
í húsi einu, hvar stakk hann út.
Girndirnar vakna gjörðu þá.
Hún gekk þaðan strax og litum brá.
Sifa lenti í áflogum við karlmann og stóð sig vel:
Er hún Sifa yfirdrifin hetja.
Gæruskinna eikin ólm
einu sinni gekk á hólm.
Gilsbakka-Jón og Símon Dalaskáld átmst illt við á tímabili. Ekki
er mér kunnugt um, hver voru upptök þeirrar deilu, og enginn dómur
skal á það lagður hér, hvor bar sigur af hólmi, enda hef ég fátt eitt
heyrt af því, sem Símon orti um Jón. Skulu hér tilfærð nokkur sýnis-
horn af framlagi Jóns í þessari viðureign í þeim tilgangi að sýna hörku
hans og vígfimi á þeim vettvangi, en ekki til að kasta rýrð á Símon
Dalaskáld. Þennan brag orti Jón um Símon:
1. Einn, sem að húsgangsgöm gekk,
gleiður leirburðar-trússa-Jarpur,
öfundarsting í augun fékk
og hann varð honum nógu snarpur.
162