Skagfirðingabók - 01.01.1967, Page 165

ÞÁTTUR AF GILSBAKKA-JÓNI
Myndaði níð í sama sinn.
Segið mér, hver var orsökin?
2. Máski auminginn hafi heyrt
hjalað um einhvern, sem að giftist
og greyinu þetta illa eirt,
af því hann kvennahylli sviptist
og blikuna litist illa á,
engin bleyða því vill hann sjá.
3. Kvensemi og öfund kvelja frekt
kempuna húsgangs burðastóru.
Það virðist eitthvað undarlegt,
hvað illa þessar systur fóru.
Með þessa ræfils rænu og vit
ríða þær honum undir slit.
4. Oft er mannsferill undarlegur,
allvel getur það sannast hér.
Greymennið þennan þunga dregur
og þreytist aldrei að bjarga sér.
Útpískað flækings eymdarskauð
eitthvert þarf hafa lifibrauð.
5. Undrast það margur Adamssonur,
eitthvað, sem þekkir flakkarann,
hvað þessar fúlu fylgikonur
fara illa með reiðskjótann.
Hvorug vill minnstu gefa grið,
greyið svo hefur engan frið.
6. Það er svo margt, sem manni grandar,
margur fær oft að reyna það.
Svo eru fleiri illir andar,
sem illgresi planta á þessum stað,
bakmælgi, hræsni, last og lygð
og ljóð, sem menn kalla viðurstyggð.
7. Hætm hvefsni með huga glöðum,
heilraéðið þiggðu, vinur minn.
Afsegðu að búa á Ómaksstöðum,
163