Skagfirðingabók - 01.01.1967, Page 168

SKAGFIRÐINGABÓK
áttræðis á aldri slær,
er þó næsta lúinn.
Ævilokin
Jón á Gilsbakka var einlægur trúmaður á heilaga ritningu. Samt
óskaði hann þess oft, einkum hreifur af víni, að hann yrði vopndauð-
ur að lokum. Hefur kannski allt sitt líf séð örlítið á hornið á Andra-
rímum út undan kverinu eins og forðum í fjósinu á Strjúgsá.
Vorið 1906 var svo ákveðið að byggja nýja baðstofu á Gilsbakka.
Þá kvað Jón:
Baðstofan á Bakka er feig,
búin nóg að lifa.
Hún hefur verið sinaseig,
en sjaldan höfð til þrifa.
En það var fieira, sem var ieigt á Gilsbakka vorið 1906 en bað-
stofan gamla.
Seinasta verk Jóns í þessu lífi var að ganga um með smiðunum og
segja fyrir um byggingu hinnar nýju baðstofu. Nóttina eftir veiktist
hann hastarlega og lá nokkrar vikur, oft með óráði. Lá hann bana-
leguna frammi í skála, en lifði það að vera borinn í nýju baðstofuna
og lézt þar, áður en sólarhringur var liðinn, þann 9. júlí. Nokkrum
klukkustundum fyrir andlátið segir hann við Aldísi konu sína, að
hann viti, að nú eigi hann ekki langt eftir. „Hverslags vitleysa er
þetta", segir Aldís, „heldurðu, að þú hressist ekki eins og þú er van-
ur?" „Nei", segir Jón, „ég sá Vilhjálm minn áðan. Hann var að benda
mér að koma til sín".
166