Rauðka : úrval úr Speglinum - 01.06.1944, Síða 99

Rauðka : úrval úr Speglinum - 01.06.1944, Síða 99
Varðskip vor. (XIII. 1.) Rétt skömmu eftir að Þorlákur þreytti var orð- inn svo útkeyrður, að hann varð að fá hvíld í náð frá Leikfélagi voru, skeður það, að Einar skip- herra gerist svo þreyttur, að engu er líkara en þreytan úr Þorláki hefði verið yfirfærð til hans, þó lítið sé nú annars um yfirfærslur, sem stendur. Þreyta þessi var að því leyti einkennilegs eðlis, að ekki varð Einar hennar sjálfur var, heldur Pálmi forstjóri fyrir hans hönd. Brá hann við skjótt og sagði Hermanni, og jafnskjótt ætlaði Hermann alveg að leka niður af þreytunni í Ein- ari. Hér voru góð ráð dýr (sbr. Stjórnarráðið), og var auðvitað tekið það ráðið, sem næst lá, að leysa Einar frá störfum, og var Pálmi tafarlaust sendur á fund hans. Mælti Pálmi: „Þú ert þreytt- ur, Einar, farðu nú og hvíldu þig; ég skal ábyrgj- ast það fyrir Hermanni“. — „Ertu eitthvað verri, Pálmi?“ spyr Einar steinhissa, „þú ætlar þó ekki að fara að bregða þeim ágætu læknum, sem mig hafa stundað, um það, að þeir séu einhverjir bölvaðir hómópatar? Ég held, að þú ættir heldur að taka þér frí sjálfur og snakka svo við mig, þegar þú ert orðinn eitthvað betri. Nú ætla ég að fara að bjarga togara suður í Miðnessjó; ég var einmitt að læsa hanzkana mína niðri í kommóðu- skúffu, þegar þú komst, því ég er vanur að fást við slíkt með berum höndunum. Vertu nú sæll“. Svo fer Pálmi, en um nóttina er Einar vakinn við það, að Pálmi kemur aftur og hefur í hendi renn- blautt bréf frá Hermanni, sem byrjaði þannig: „Hérmeð lætur ráðuneytið ekki hjá líða að til- kynna yður, að þér eruð þreyttur og eigið að hvíla yður um óákveðinn tíma. Ég orðlengi þetta ekki frekar, því ég er sjálfur orðinn þreyttur og ætla að fara að sofa. Þér munið að skila Jóhanni P. lyklunum. Hermann Jónasson“. Einar sér að ekki er til setunnar boðið og skil- ar lyklunum, en að því búnu fer hann að hugsa um heilsufar sitt fyrir alvöru: varla getur þetta verið ímyndun úr Hermanni, sem allt veit, að hann sé orðinn þreyttur, því „dýrt er drottins orðið“, og ekki fer Hermann, annar eins maður, með fleipur. — Ber nú ekkert til tíðinda þangað til hann les sjúkdómslýsingu sína í Nýja Dagblað- inu, þá man hann hvernig það gekk til í gamla daga, er þetta sama málgagn var að ljúga á hann ýmsum frægðarverkum. Ergó er þetta lýgi líka og hann er ekkert þreyttur! Til þess að sýna þetta svart á hvítu, skrifar hann góða grein í Alþýðu- íslenzk endurreisn. (XII. 20.) Það mun hafa verið einhverntíma í vor, að heil- brigðisstjórnin svokallaða eða lögreglan framdi það óhappaverk að sýna heilli stétt þjóðfélagsins banatilræði. Stéttin var hinir góðkunnu barónar, sem var einasti vísirinn til aðals í landinu, og banatilræðið var í því fólgið að loka hinum góð- kunna Bar, sem var eina athvarf þeirra. Eins og nærri má geta hafði þetta örlagaríkar afleiðing- ar, því ef spakmælið .„sameinaðir stöndum vér, sundraðir föllum vér“ á nokkursstaðar við, er það um barónana. Var nú Barinn lokaður allt sumar- ið, með þeim árangri, að engu var líkara en stétt- in væri þurrkuð út úr þjóðfélaginu; sæist eitt- hvað til hennar, var það ekki nema einn og einn barón á stangli, sem var vesældarlegur og virtist eiga skammt eftir. En það sannaðist hér sem oftar, að þegar neyð- in er stærst er hjálpin næst. Og þessi hjálp kom úr óvæntri átt. Einhverjum hugkvæmdist að fara til lögmannsins, og eftir að þeir höfðu kíkt saman í þar að lútandi lögbækur, sáu þeir, að þar stóð ekkert, sem bannaði að láta Barinn vera opinn. Var það eins og forðum, þegar smiðurinn var hengdur fyrir bakarann, af því það var hvergi tekið fram í lögum, að slíkt væri bannað. Tók nú lögmaður á sig barónsgervi og fór á vettvang vel búinn allskonar verkfærum, og eftir nokkurt erf- iði sprakk Barinn upp, en allir barónar, sem á annað borð höfðu ferlivist, horfðu hugfangnir á. Var að athöfninni lokinni samþykkt að gera lög- mann að heiðursbarón, og er það á við nokkra krossa. Eitthvað rövl mun heilbrigðisfulltrúi og lög- reglustjóri hafa gert út úr þessu tiltæki lögmanns, en hann hefur sannað þeim með lærdómi sínum, að Barinn eigi að vera opinn. blaðið og hótar að bombardera glerhús Tíma- mannanna, vina sinna fyrrverandi, og er hann, þegar þessi rapport er rituð, sem óðast að fægja hólkinn. Enginn þarf að frýja Einari kapps og kjarks, og vitum vér ekki hvenær skothríðin á að hefjast, en nokkuð er það, að þrír heldri Tíma- ménn með Hermann í broddi fylkingar eru sigldir til úttlandsins og hafa stór orð um að koma ekki aftur fyrr en Einari er runnin reiðin. 95
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168

x

Rauðka : úrval úr Speglinum

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Rauðka : úrval úr Speglinum
https://timarit.is/publication/1625

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.