Vísir - 14.12.1960, Blaðsíða 45

Vísir - 14.12.1960, Blaðsíða 45
skriflegur. Svo er að sjá sem sumum hinna eldri dómenda hafi verið um og ó að hverfa að þessu fyrirkomulagi. En þróunin varS sú, að munnlegur flutningur mála hefur nú verið upptekinn hér, bæði í héraði og fyrir Hæsta- rétti. Gekk sú breyting i gildi að því er einka- mál varðar með einkamálalögunum frá 1936, en í opinberum málum komst hann á með hinum nýju lögum um meSferS opinberra mála 'frá 1951. Munu nú fáir þess fýsandi, að skrif- legur málflutningur verði aftur tekinn upp. Að vísu er því svo farið um munnlegan flutn- ing máls, að í höndum lélegra málflytjenda getur hann orðið dómaranum þraut og þján- ing. En sé málflutningurinn í þVí horfi, sem hann á að vera, skýr og glöggur með góðri greiningu milli höfuðatriða og aukaatriða og málflutningsmaðurinn sæmilega máli farinn, munu flestir dómarar kjósa munnlegu aðferð- ina. Sá kostur fylgir líka munnlegum flutningi að dómarinn getur jafnharðan spurt mál- flytjanda um þau atriði, sem hann telur máli skipta og málflutningsmaðurinn hefur eigi gert full skil, en þá þarf hinn síðarnefndi að sjálf- sögSu aS kunna full skil á málsatriðum öllum. Stundum er þá líka aSili málsins viSstaddur og getur skýrt frá staSreyndum.' StarfsaSferSir lögmanna geta annars veriS haria ólíkar þótt um góSa malflytjendur sé að ræða. Sumum lætur t. d. gagnsöfnunin bezt, öðrum röksemdafærslan, og getur hvort fyrir sig skapað góSan málflutningsmann, þótt full- komnast sé að sjálfsögðu, að hvorttveggja fari saman. Minnist ég í þessu sambandi tveggja mikilhæfra lögmanna, sem starfað hafa viS Hæstarétt, en báSir eru látnir, þeirra Eggerts Claessens og Péturs Magnússonar, BáSir voru þeir gagnmerkir og ágætir lögmenn, en styrk- ur þeirra lá sitt á hvoru sviSi. Claessen var sterkastur á vettvangi gagnaöflunarinnar og gjörþekkti hvert mál, sem hann flutti, en Pétur var hins vegar allra manna leiknastur í rök- semdafærslunni og öSrum snjallari að tala máli umbjóSanda síns. Samkvæmt lögum þurfa þeir lögmenn, sem öSlast vilja full málflutningsréttindi í Hæsta- rétti, aS Ijúka prófraun, sem fólgin er í flutn- ingi þriggja prófmála. Láta mun nærri aS alls hafi 65 málflutningsmenn lokiS þessari prófraun, en nú eru 41 hæstaréttarlögmenn á skrá Hæstaréttar yfir starfandi lögmenn meS fullum réttindum. Er Lárus Fjelsted þeirra elstur og hefur hann manna lengst starfaS sem hæstaréttarlögmaSur hér á landi eSa í 38 ár, Eggert Claessen (t. v.) og Sveinn Björnsson (t.h.) flytja fyrsta málið er Hæstiréttur fjallaði um. en á þessu ári eru full 50 ár síSan hann gerS- ist málaflutningsmaSur. Hinsvegar urðu þeir Eggert Claessen og Sveinn Björnsson, síSar forseti íslands, fyrstir manna hæstaréttarlög- menn hér á landi. Húsnæði Hœstaréttar. Landsyfirrétturinn hafSi frá því á árinu 1873 haft aSsetur á efri hæð Hegningarhúss- ins í Reykjavik og fékk Hæstiréttur þetta hús- næSi til afnota er hann var stofnaður.- Gert var ráS fyrir þvi, aS sú ráSstöfun yrSi aSeins til bráSabirgða, en reyndin varð þó önnur, því þarna varð Hæstiréttur að hírast viS mjög ófullkomnar aSstæSur i full 29 ár. öllum sem til þekktu var þó ljóst hversu óviSunandi þetta húsnæSi var og nokkrum sinnum var aS þessu máli vikið á opinberum vettvangi. T. d. flutti Jónas Jónsson fv. dómsmálaráðherra tvær þingsályktunartillögur um málið. Það var þó ekki fyrr en á 25 ára afmæli dómsins 1945 aS skriður komst á húsnæðismál hans, er ríkisstjórn Ólafs Thors tók þá ákvörSun aS reist skyldi dómshús viS Arnarhvol, og flutti Hæstiréttur í þaS hús í janúar 1949. Fékk Hæstiréttur viS þenna flutning mjög viSunandi húsnæði, þótt síðar kæmu i ljós smíðagallar, sem benda til þess, að einhverjir þeirra aðilja, sem að smiðinni stóSu hafi dottaS á verðinum meðan á byggingu hússins stóS. Hér hefur aSeins verið stiklaS á nokkrum þeim atriSum, sem i hugann koma, þegar litiS er til stofnunar Hæstaréttar og 40 ára starfs- sögu hans. En margt er þó ótaliS. Má þar nefna könnun á dómum réttarins, málafjölda og flokkun þeirra eftir tegundum og athugun þess, hversu dómasafniS ber á hverjum tíma blæ aldarandans og samskipta manna i daglegu lífi. Væri þaS út af fyrir sig nægilegt ritgerSar- efni. En hvaS sem öllum þessum atriSum HSur er þó mest um vert, að Hæstiréttur — þessi æðsti dómstóll þjóSarinnar, hefur frá upphafi, þrátt fyrir fáeinar stormhviSur, sem yfir hafa gengiS, notiS óskipts trausts þjóðarinnar og ætíð reynst þeim vanda vaxinn að veita þegn- um þjóðfélagsins þá úrlausn mála, sem sæmir óháSum dómendum i lýðfrjálsu landi. inni stóð, segir sagan, að kirkjuklukkurnar í Skálholti hafi tekiS að hringja sjálfkrafa. Var aS þvi gætt hvort hringingin væri af manna- völdum, og gengið úr skugga um að svo væri ekki". Hefur mikið verið talað um þennan fyrir- boða þar eystra í vetur og orðasveimur hefur borizt hingaS um hann fyrr en nú, en fáir menn hafa lagt trúnað á. — Geta má þess að bréfritarinn, sem saga þessi er hér höfð eftir, var ekki sjálfur viðstaddur i Skálholti við jarðarförina, en sannfærður er hann um aS sagan sé sönn. (12. marz 1920). JRottur. Rottur eru svo miklar a Vesturgötu 17 (gamla Hótel Reykjavik) að á kvöldin, þegar ég opna hurðina á litla herberginu uppi á loftinu, sem ég bý í, sé ég minnst 4—5 stykki alveg viS þröskuldinn sem ég geng út og inn yfir. Ligg- ur þá oft nærri, aS þær sleppi inn til mín eins og kettirnir, þegar ég opna hurSina. Og ekki bregSur þeim meira við, þó þær sjái mig og litla lampaljósið, sem ég held á, en svo að þær stanza sumar og glápa á mig. Þar til fyrir nokkru aS ég keypti mér eina litla rottugildru og veiddi í hana tvær allstórar. SíSan hefur boriS minna á þeim, og lítur helzt út fyrir að það hafi veriS rottuforingjar, þvi rottur eru svo varar um sig, og hinar hafa saknaS þeirra sem ég veiddi, og er því ekki vanþörf á rottunefnd hér í borginni. Ingimundur Sveinsson. (5. marz 1920). Bruni á Kirkjusandi Maður brennur inni. í nótt, á fimmtu stundu, kviknaSi eldur i fiskþurrkunarhúsi Th. Thorsteinsson á Kirkju- sandi, og brann það til kaldra kola. Svo slysa- lega tókst til, aS maSur brann þar inni. Hann heitir Ólafur Jónsson, ungur maður ættaSur úr MjóafirSi á AustfjörSum. Eldurinn mun hafa kviknaS i mótorskúr, sem áfastur var við þurrkhúsiS, og er gizkað á, aS mótorinn hafi sprungiS. Annar véla- maðurinn var á verSi og var aS bæta í þurrk- ofnana meSan eldurinn brauzt út. I mótorskúr- num svaf hinn vélamaSurinn, Ólafur Jónsson, og komst hann ekki út. Lik hans fannst i rústunum þegar slökkt hafði verið, og var þá mjög brunnið. ÞaS var flutt til bæjarins í morgun. SlökkviliSiS var kallaS héðan úr bænum, þegar eldsins varS vart og brá þaS viS skjótt. Einnig kom hjálparliS frá íslands Falk meS öll nauSsynleg tæki og gekk vel fram. BrunaliSinu tókst aS verja næstu hús og þ. á m. fiskskúr, sem stóS viS þurrkhúsiS og var mikiS í af fiski. Vélamaðurinn sem af komst, hafSi brennst talsvert, er hann reyndi aS bjarga félaga sin- um. (1. mai 1920). Jóhannes Jósefsson. Heimskringla getur þess 15. f. m. eftir blaS- inu „Cincinnati Post" að komið hafi til mála, að Jóhannes Jósefsson þreytti við Jack Dem- psey, sem nú er heimsmeistari i hnefaleikum og hinn mesti afreksmaður um afl og hreysti. Jóhannes hefur sett þaS skilyrSi aS Dempsey fylgi hinni venjulegu hnefaleika-aSferð sinni, en sjálfur ætlar hann aS verjast meS glímu- brögSum sinum og sjálfsvörn. BlaSiS spáir vel fyrir Jóhannesi og væri þaS ekki lítil frægS landi voru, ef honum mætti auðnast aS sigrast á þessum afburSamanni, og fyrir glimuna sjálfa yrSi sigur í þessari viSur- eign hiS þýSingarmesta spor, sem unnt er að stiga til útbreiSslu hennar erlendis. í sama blaSi er þess getiS, aS Jóhannes hafi fariS meS félögum sínum til Kúbu skömmu fyrir jól og sýnt iþróttir sínar í hálfan mánuS. VarS þaS hin mesta frægSarför og hafa blöS þar lokið hinu mesta lofsorSi á Jóhannes og þá félaga. (21. febrúar 1920). Afmælisblað VÍSIS VÍSIR 50 ÁRA 45
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.