Tímarit Máls og menningar - 01.02.2009, Síða 56

L i s a H o p k i n s
56 TMM 2009 · 1
„Hófí“ segir Þröstur.
„Já. Ókei. Heyrðu ég.“
„Já heyrðu … þú manst bara, við erum í beinni … allt óklippt.“ (128)
Jafnvel meðan hann er að kyssa Lollu hugsar hann „Allt í einu sé ég
sjálfan mig, einsog ég standi á stofugólfinu og horfi á mig í sófanum“
(129). „Allar bíómyndir heimsins rúlla burtu frá mér“ (132) hugsar hann
þegar hann fær fullnægingu; með réttu dregur hann þá ályktun að
„Minn innri maður er líklega tökumaður“ (294), enda hugsar hann
„Þetta er svona bíósenusjónarhorn“ (188) meðan hann horfir á par í
samförum.
Það er þó ekki eina hlutverk Rósinkrans- og Gullinstjörnupersón-
anna að kynna þetta mótíf og búa hann að lokum undir endalok sögu
hans. Líkt og í leikriti Shakespeares eru það einnig þeir sem uppfræða
Hlyn/Hamlet um dauðann – einkunnarorð kaflans þegar hann fer til
Amsterdam með Rósa og Gulla er „Á nEðSTA FARRÝMI nÆTUR
nAKInn ÉG“. „Snerting hans við dauðann“ verður með þeim hætti að
hann uppgötvar að Gulli er með alnæmi en þá ákveður hann að hafa
samfarir án smokks til að smitast af því sjálfur. Í Amsterdam gista þeir
á „Hotel Rosencrantz & Guildenstern. Ég fer smám saman að fatta. To
me or not to me“ (306) og þegar Hlynur yfirgefur þá í Amsterdam og
stefnir til Parísar biður hann ókunnan mann um að drepa sig (326). Á
endanum er það samt Gulli sem snýr honum frá dauðanum til lífsins:
Hvernig fer maður að því að deyja?
„It takes a life, to die“ sagði Gulli. (337)
Þótt Hlynur villist í snjónum eftir þetta er það ekki meðvituð sjálfs-
morðstilraun eins og í kvikmyndinni (362–363), það er ekki einu sinni
forleikur að því að deyja möglunarlaust, eins og ætla mætti af hliðstæð-
unum við Hamlet; í mjög hamleskum anda þráast Hlynur öllu heldur við
að láta sér skiljast hve staða hans minnir á Hamlet, hann sýnir lífsvilja
og áhuga á kynslóðum framtíðarinnar og þetta ryður brautina fyrir þá
óvæntu og bjartsýnu niðurstöðu bókarinnar þegar Hlynur öðlast frið í
hlutverki sonar með því að taka við hlutverki föður.
Þegar Hlynur hittir föður sinn opinberar sú draugslega persóna fyrir
honum að móðir hans sé lesbía og eigi í ástarsambandi við konu að nafni
Lollu (23) sem Hlynur hefur fram að því haldið að sé bara vinkona en
sem hann kallar nú „fósturpabba“ sinn (99). Lolla kallar fram þann
Hamlet sem Hlynur hefur að geyma, jafnvel með ennþá rækilegri hætti
en faðir hans eða Hófí gera. Hann skrifar:
TMM_1_2009.indd 56 2/11/09 11:27:28 AM