Úrval - 01.04.1947, Page 80

Úrval - 01.04.1947, Page 80
78 TJRVAL stéttamun starfsmanns og stjórnanda, er svo bar undir, að ég hitti hann á förnum vegi eða vann með honum framyfir skrif- stofutíma. Eftir þetta gat ég ávallt um- borið skapbresti hans með þögn og þolinmæði, af því að hann hafði vakið samúð mína með því að sýna mér, hvernig hann væri í raun og veru, þegar ég fékk tækifæri til að sjá svipleiftur þess, er bezt var í fari hans. Sem fullkomna andstæðu við þenna mann get ég nefnt gjald- kera við banka, sem ég starfaði eitt sinn við. Mig minnir, að það hafi verið Emerson, er sagði um hinn vinalausa Henry Thor- eau, að það hafi verið eins og að taka um trjágrein að taka í hönd Henry. Og sömu sögu hefi ég aðsegja um gjaldkera þenna. Hann hef- ir aldrei getað verið mér annað eða meira en tákn um vald. Jf. Tillitsleysi gagnvart sjálfs- virðingu undirmanna. Flestir starfsmenn hafa ein- hvern snefil af sjálfsþótta til að bera. Þeir fara ekki á mis við þá gömlu og góðu tilfinningu, að þeir séu engu verri en aðrir. Ég hefi fúslega tekið þungum á- drepum, er mér hafa verið veitt- ar í einrúmi, en ef ég hefði ver- ið þannig víttur í annarra á- heyrn, mundi ég hafa sár- skammast mín og um leið orð- ið sárreiður. Athugasemdir, sem kastað er fram um hæfileika eða gáfna- far starfsmannsins, geta líka orðið vinnuveitandanum dýrar, því að þær gera að engu sjálfs- traust það og metnað, sem nauð- synlegur er, ef vel á að vinna. Einu sinni heyrði ég forstöðu- mann hrópa til skrifstofustúlku sinnar: „Á ég að trúa, að þér vitið ekki annað eins og þetta, ungfrú Gray? Þér hljótið að hafa gengið hér um eins og sof- andi sauður, ef þér vitið þetta. ekki.“ Ekki er ástæðulaust að ætla, að slíkar ávítur fylli starfsmanninn reiði, sem drep- ur hvern snefil af umbótavið- leitni. 5. Ala á ríg og tortryggni. Fyrst þegar yfirmaðurinn fer að drepa á það í einkasamtölum við menn sína, hve annar mað- ur í félaginu sé hæfileikalaus, verður trúnaðarmaðurinn upp- veðraður. En ef hann er greind- ur maður og gætinn, fer ekki hjá því, að honum muni hvarfla í hug, hvað yfirmaðurinn muni segja um hann í trúnaði.
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116
Page 117
Page 118
Page 119
Page 120
Page 121
Page 122
Page 123
Page 124
Page 125
Page 126
Page 127
Page 128
Page 129
Page 130
Page 131
Page 132

x

Úrval

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.