Skírnir - 01.04.1912, Side 23

Siðasti róðnrinn.
119
órum sínum við það, að báturinn hjó talsvert frammí.
Hann skimaði í allar áttir og sá, að þeir voru enn ekki
komnir lengra en rúma viku sjávar fram í fjörðinn, eða
rúman fjórðung vegar fram á miðið, sem helzt var sótt á
— og þó vottaði hér fyrir undiröldu! — Skyldi hann vera
hvass úti?
Árni tók að athuga veðrið nánar. Það var farið að
elda aftur. Þokan náði nú alveg niður í sjó, eða því sem
næst víðast hvar, og leit út fyrir að vera því meiri, sem
lengra dró til hafs; himininn var aftur orðinn alskýjaður
og framundan sást ekkert annað en grádökkur þokumökk-
urinn. Ströndin tók nú að sjást, þar sem þokan byrgði
hana ekki. Kolsvartar klettasnasir teygðu trjónurnar fram
úr mekkinum, þeim brá fyrir, eins og væru þær nátttröll
á ferð, og hurfu samstundis aftur, eins og þær hefðu
gengið beint inn í bergið. — Stundum komu breiðar og
langar geilar í þokumökkinn, náðu þær langt upp fyrir
miðjar hlíðar, svo að skein í móleitar moldarbreiðurnar
eða bláberar klungurhellur. Var engu líkara, en að ein-
hver hulin risavættur sæti á sjávarströndinni og blési
muggunni frá sér. En óðara var sem ósýniiegar trölla-
hendur mokuðu bólstrunum niður aftur og fyltu geilina á
svipstundu. — — — —
Róðurinn sóttist þunglega. Mótstraumur var allharð-
ur og báran óx jafnt og þétt og dró úr ganginum. — —
Það tók nú a-ð ljóma af degi.
Þokubakkinn við hafsbrún lækkaði nokkuð, en virt-
ist lítið þynnast. Fjöllin vörpuðu af sér næturhjúpnum
og sáust nú í allri sinni hrikadýrð: brött og svört, dauða-
leg og köld. — Aldan freyddi við klettana, sauð og svall
— utan um hvern stein, er hún náði til, hringsneri smá-
grjótinu, þreytti hryggspennu við stóru steinana og hopp-
aði svo hátt í loft upp, þegar þeir vildu ekki undan
láta. ----------
Brátt [tók báturinn að höggva svo mjög, að brim-
löðrið freyddi á söxum, þegar hann hjó frammí. Ein-
staka vindgárum sló hér og þar á sjóinn, stundum úr