Skírnir - 01.04.1912, Blaðsíða 3

Skáldspekrngurinn Jean-Marie Guyan. 99'
og stjarna af heiðum himni; — eg gekk og gekk, en æsk-
an fölnaði á enni mér og stundum hneig höfuð mitt brenn-
andi i hendur mér.
Með sársaukanum óx von mín, — »að þjást er að
verðskulda«, hugði eg með sjálfum mér og óskelfdur kall-
aði eg þjáninguna yfir hinn úttaugaða líkama minn. —
Sannleikur, eg viidi verða þín maklegur!
Ár eru liðin; eg er búinn að lifa draumum mínum,
og dregið hefir fyrir sjónbauginn, er var svo broshýr i
fyrstu; eg er ekki lengur upptendraður af trú þeirri og
löngun, sem lyftir; eg er þreyttur, jafnvel vonin er kuln-
uð í hjarta mér.
Hvað hef eg svo upp úr þessu? Hef eg ef til vill
haft heim með mér frá fjarlægum geimutn afhöggna grein,
kvist eða blóm, er eg geti horft á og haft til minja um
horfna daga?
Nei, engin er sú vissa,1 er sál mín geti hvílst í; hinir
miklu himnar hafa varðveitt hina helgu þögn sina, en úr
dimmum ómælisgeimnum fann eg eitthvað smjúga inn í
mig og særa hrifið hjarta mitt«. (Vers d’un philosophe, 3.
útg., bls. 7).
Huyau líkir sér nú við barrtró (sbr. kvæðið Le méléze),
sem hefir það eðli, að það fellir allar nálar sínar í fyrstu
frostum. En eins og tréð vex óskelft upp á við og teygir
sig upp í himinblámann, þannig hefi eg, segir Guvau,
haldið áfram að virða fyrir mér himininn, jafnvel eftir
að eg hugði hann tóman.
Ekkivildi hann heldurláta af efagirni sinni áður en hann
fengi einhverja ráðningu á heimsgátunni. Það sést ljós-
ast á því kvæði hans, sein hann nefnir »Skylduna til að
efast«. Þar segir hann meðal annars:
»Mér þykir vænna um efagirnina og angist hennar.
Og mér nægir eitt einasta bænaróp, sem stigið hefir
til himna og farist i þögn ómælisgeimsins, til þess
að efinn búi jafnlengi í hinu gremju þrungna hjarta mínu
eins og þjáningin helzt við hér neðra« (Vers bls. 63).
Sakir vanheilsu sinnar varð Guyau að leita út til
7*