Skírnir - 01.04.1912, Síða 27

Síðasti róðurÍDn.
123
við bátinn, heltiat inn í hann miðakipa og fylti hann
upp undir þóftur.
»Austu með skjólunni, Árni! Réttu mér hnífinn,
Sveinn! og haltu bátnum í horfinu á meðan eg tréreisi
og seglbý!«-----------
Bárður gaf út skipanir þessar hratt og skörulega, og
svo hátt, að heyrst mundi hafa langar leiðir, ef logn
hefði verið.
Þeir Árni og Sveinn hlýddu tafarlaust.
Árni jós tveim höndum með skjólunni og bamaðist,
enda grynti hann skjótt á austrinum. Sveinn kastaði
hnífnum frammí til Bárðar, en hann skar þegar á lóðina
og slepti því, sem eftir var af henni. Því næst kastaði
hann allmörgum fiskum aftur í miðrúmið, og reisti síðan
mastrið.
»Það þarf víst ekki að sýna honum nema þríhyrnuna
í dag!« segir Bárður, er hann hafði reist mastrið, hleypur
því næst aftur í skut og lætur stýrið fyrir. Stóðst það á
endum, að Árni hafði nálega þurausið bátinn, þegar Bárður
var búinn að koma fyrir stýrinu. Settist hann á litla
lausaþóftu, rétt fyrir framan stafnlokið, lét sveifina á
stýrið og kallaði því næst hárri röddu:
»Kastaðu nokkrum fiskum úr miðrúminu aftur fram í
barka, Árni! og komdu svo með skautbandið og haltu því!
En þú, Sveinn! verður að koma hingað og ausa!«
Árni kastaði 20 fiskum fram í barka og fór því næst
í sæti sitt í miðrúminu, dró skautbandið undir öftustu röng
í austurrúmi og brá því um aftari tolla í miðrúminu. —
Sveinn sló bátnum undan, henti inn árunum, skundaði
aftur í og þreif skjóluna tveim höndum.
Báturinn tók ferlega til skriðs. Froðubólstrarnir ultu
hver um annan þveran undan bógum hans; keiparnir á
hléborða hurfu í löðrinu og særokið dundi sem krapahríð
úr öllum áttum. Sjóarnir voru ægilegir; virtust sumir
þeirra hreykja sér jafnhátt masturstoppinum, lutu áfram
og hrundu með fossandi nið. Stormurinn tætti froðuna
úr öldutoppunnm og þyrlaði henni hátt i loft upp eins og