Skírnir - 01.04.1912, Síða 26

122
Siðasti róðurinn.
norðurfall hart á móti þungri haföldu og háum storm-
sjóum.
Feikilegt far var á loftinu. Skýin þustu fram óð-
fluga, tættust sundur og hnöppuðust saman á víxl. öld-
urnar urðu æ hærri og hærri, og sveif báturinn ýmist
uppi á háum fjallstindi og sá þaðan niður í kolgrænan
bylgjudalinn, eða þá að ekkert sást nema himiniun og
hinar votu hlíðar brotsjóanna umhverfis.-------—
»Við náum ekki lóðinni í þessu veðri, Bárður!* —
segir Sveinn.
»Það er voða-áhlaup, þetta!« kvað Árni.
»Sérðu bólið, Sveinn ?« segir Bárður, og lítur um
öxl sér.
»Já, það er hérna rétt skamt frá okkur — á stjórn-
borða við okkur«, segir Sveinn.
»Jæja! látið þið þá slá að þvi, við skulum taka með-
an tækt er«, segir Bárður, leggur inn árarnar snarlega
mjög, og hleypur yfir árar þeirra Árna og Sveins og alla
leið fram í barka.
Láta þeir nú slá að bólinu, og nær Bárður þvi á
þann hátt, að hann krækir í það með goggnum, sem
hafður var til að ná inn fiski af lóðinni. Tekur nú
Bárður að draga strenginn, og sá það á, að maðurinn var
hraustmenni mesta — því að inn kom strengurinn nálega
sem ekkert væri að veðri, enda reru þeir Sveinn og Árni
áfram sem mest þeir máttu.
En báturinn hjó ferlega og tók hvað eftir annað
framanundir, svo að hann hálffyltist brátt af sjó. Varð
Árni þá að leggja inn, til þess að ausa. Þyngdist þá drátt-
urinn æðimikið fyrir Bárði. En þess meir hamaðist hann.
Fiskur var talsverður á lóðinni og varp Bárður honum
inn sem fis væri.
Grekk svo um hríð, að Bárður dró lóðina af jötunmóði
og báturinn saup altaf svo mikið á, að Árni mátti aldrei
leggja niður trogið.
Þá reis skyndilega upp brotsjór feiknamikill rétt