Andvari

Árgangur

Andvari - 01.01.1996, Blaðsíða 156

Andvari - 01.01.1996, Blaðsíða 156
154______________________________EIRÍKUR GUÐMUNDSSON__________________________ANDVARI ég freista þess að stíga yfir þröskuldinn muni ég bara detta" (110). Skáld- sagan verður þannig að lokuðum, nánast kæfandi heimi sem kenna má við einmanalegt fullveldi tungumálsins; völundarhúsi þar sem engin leið liggur út hvorki fyrir söguhetjuna né lesandann. Niðurstaðan verður þunglyndis- legt muldur í harðlæstri formgerð; textinn nær hvorki að grípa inn í tilveru lesandans né breyta afstöðu hans til lífs eða dauða. V. Hvert á nú að beina heimþrá? Steinunn Sigurðardóttir: Hjartastaður í skáldsögu Steinunnar Sigurðardóttur skarast nokkur merkingarsvið þeirra sagna sem hér eru til umfjöllunar; svið sem kenna má við ferð (Hí- býli vindanna, Dyrnar þröngu), land (Hraunfólkið) og þrá (Dyrnar þröngu, Ár bréfberans). Hæst ber svið ferðarinnar því í Hjartastað er sagt frá för þriggja kvenna frá Reykjavík austur á firði í þeim tilgangi að koma af- vegaleiddri unglingsstúlku, dóttur söguhetjunnar, á rétta slóð. Návist lands- ins er sterk, svo ekki sé fastar að orði kveðið. Steinunn skrifar sig frá borg til sveitar - og snýr þannig upp á mýtuna um flutninginn úr sveitinni á möl- ina sem lá mörgum skáldsögum eftirstríðsáranna til grundvallar - en líkt og svo margt annað í þessari sögu er sú skrift tvíbent að því leyti að hún felur bæði í sér útsýn til lands og bóka. Á sama tíma og landið verður til fyrir augum lesandans skrifar Steinunn sig á listilegan hátt inn í heim bók- menntanna, í gegnum Suðursveit Þórbergs Þórðarsonar þar sem steinarnir tala, með viðkomu í furðuheimi Gyrðis Elíassonar, uns numið er staðar í vorlandinu sem, líkt og Kristján B. Jónasson bendir á í ritdómi um bókina, er hvergi til nema í skáldskapnum.12 Hjartastaðurinn er ekki aðeins staður á landakorti heldur tungumálið sjálft; hér er ferðast austur fyrir kort í land- fræðilegum og bókmenntalegum skilningi. Sagan lokast ekki þegar ferðalaginu lýkur í þeirri jarðnesku paradís sem bíður kvennanna á leiðarenda og er þráfaldlega boðuð í textanum. Þvert á móti hafnar hún endanlegum túlkunum með því að brjóta sjálfa sig upp með ótal sögubrotum sem eru táknræn fyrir leit söguhetjunnar að réttu faðerni og um leið eigin sjálfi. Þrátt fyrir það er leit Hörpu einmitt leit að endanlegri sögu sem er sagan um hennar eigin tilurð: harmsaga hennar eig- in ævi sem hún er stöðugt að semja eða finna titla á: „LOKUÐ SUND væri auðvitað fínn titill á sögu mína sem ég og enginn ætla aldrei að skrifa, og besti titillinn á líf mitt sem hefði aldrei átt að vera lifað" (274). Það er hins vegar einn af ótal göldrum þessarar skáldsögu að þrátt fyrir hamskipti Hörpu í lok sögunnar renna þráin og innri maður ekki saman heldur
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164

x

Andvari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Andvari
https://timarit.is/publication/346

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.