Skírnir

Árgangur

Skírnir - 01.04.1912, Síða 12

Skírnir - 01.04.1912, Síða 12
108 Skáldspekingurinn Jean-Marie Guyau. manninum sjálfum, en þyrfti hyorki að stafa af hræðsl- unni við drottinvöldin né af hamingjufýsn manna. I þessum tilgangi samdi hann rit, er hann nefndi »Uppkast að siðfræði án skylduboða og refsinga« (Esquisse d'une morale sans obligation ni sanction). Andæfði hann þar fyrst siðastefnum þeim, sem drepið var á, og reynir svo að sýna fram á, hvernig siðgæðið vaxi svo að segja út úr sjálfu lífinu. Bendir hann fyrst á þá frjósemi iífsins, sem lýst er liér að ofan, segir, að lífið sé líks eðlis og ljósið, það sé eins og skapað til að geisla út á við. Og eins og likams- lífið sé ekki einasta fólgið í endurnæringu, heldur vexti og æxlun, þannig sé það eðlileg tilhneiging manna að lifa með öðrum og fyrir aðra, í þeirra þarfir, þeim til gagns og yndis. Því að eins og við höfum tilhneigíngu til að segja öðrum frá hugsunum vorum og eins og við iðulega samhryggjumst og samgleðjumst öðrum, þannig erum við og fúsir til þess að starfa fyrir þá eða í þágu áhugamála vorra. Kemur þetta af þeirri fylling iífsins og ofgnægð lífsorkunnar, sem áður hefir verið getið um. Það er hinn innri máttur, er kemur oss til að elska, starfa og stríða. Hann þarf afrenslis, og við erum svo að segja opnir til allra hliða, þar sem æðar samúðar vorrar renna yfir til annara. Lifið er þvi enginn hagfræðislegur útreikningur, beldur starf. Og við störfum ekki af því, að við höfum ánægju af því, heldur til þess að leita starfsþrekinu full- nægingar. En svo kemur auðvitað ánægjan í kjölfarinu á eftir. En geta menn nú ekki beitt starfskröftum sínum á annan hátt en til samúðar og ástar, t. d. til harðvítugrar eigingjarnar framsóknar, er lýsi sér í ófyrirleitni og raetnaði? Jú, segir Guyau. En sá, sem þannig fer að ráði sínu, limlestir sjálfan sig og einangrar. Það verður sífelt kaldara og snauðara kringum hann; hann kelur á hjartanu og ofmáttur hans verður að síðustu að vanmætti. En í kringum þann, sem sáir lífsgleðinni og lífsláninu í kringum sig, verður ávalt hlýrra og hlýrra og sál hans
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96

x

Skírnir

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Skírnir
https://timarit.is/publication/59

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.