Skírnir - 01.04.1912, Síða 14

110
Skáldspekingurinn Jean-Marie öuyau.
an af áhættunni. En það er altaf áhætta að lifa lííi sínu
og tilfinningum út í yztu æsar. Og þó gera menn það.
Menn tefla oft á fremsta hlunninn i hættuleikum lifsins,
og trú manna á annað líf er í raun og veru ekki annað
en áhætta.
Höldum samt vonglaðir áfram ferðinni og störfum íi
sífellu. Því að starf er betra en bæn. Og sá kemst frem-
ur í lendingu, sem heldur ótrauður áfram ferðinni, en hinn,
sem leggur árar í bát. Þótt stýrið brotni og ágjöf aukist,
þá höldum samt í horfinu og verum samtaka í róðrinum.
Smíðum oss nýtt stýri og nýjan leiðarstein og ráðum sjálfir
ferð vorri. Er óvíst nema vér alt fyrir það náum jafn góðri
lendingu og hinir, sem sigla með öllu föstu og rígbundnu.
Ekki vill Guyau hafa neinar refsingar, nema að svo
miklu leyti sem öryggi þjóðfélagsins krefst, heldur vill
hann, að menn hjálpi hver öðrum með mannúð og um-
burðarlyndi og reyni að koma hver öðrum á rétta leið
með fortölum og bættu uppeldi. Enginn heíir t. d. farið
jafn kjarnyrtum orðum um helvitiskenninguna og hann.
Sá sem les ummæli hans um hana, mun hljóta að roðna og
blygðast sín, hafi hann nokkuru sinni getað trúað g u ð i
til að refsa á svo illúðlegan hátt.
Svona er þá siðaskoðun Guyau's í öilum aðalatriðum
og er hér þó auðvitað að eins tekið undan og ofan af.
Ekki er hér rúm til að kryfja hana né brjóta hana til
mergjar. En hvað sem hverjum kann um hana að finn-
ast, er ekki álitamál, að hún er ofur fögur og samboðin
jafn göfugum anda og Guyau var.
Þá er eftir að lýsa skoðunum Guyau’s á listum og
trú. Skal það gert síðar.
(Niðurl. næst).