Skírnir - 01.04.1912, Síða 19

Síðasti róðurinn.
115
farnir að hugsa að eg ætlaði alls ekki að koma,« sagði
Bárður, gekk rakleiðis að skutnum og lagði sjóföt sin á
stafnlokið, — »mig henti það nú, sem mig hefir aldrei
fyr hent; eg misti sem sé kompásinn innan úr stakkn-
um í brekkunni og gat livergi fundið hann í myrkrinu,
svo að eg varð að fara heim og sækja gamla kompásinn
minn; við verðum að notast við hann í dag. — — —
Fram þá, í Drottins nafni, bræður!«
Þessi síðustu orð sagði Bárður með sérstöku hljóð-
falli um leið og hann gerði krossmark með hægri hend-
inni yfir skut bátsins. Að því búnu bakaði hann bátinn
að aftanverðu, til þess að lyfta honum upp á hlunnana;
Árni ýtti á að framan, en Sveinn studdi miðskipa. —
Rann báturinn liðugt eftir hlunnunum allar götur niður i
sjó ; var það stuttur vegur, svo sem 6—8 bátslengdir, því
aðdýpi var. Mennirnir stukku allir upp í bátinn, án þess
að þurfa að vaða upp fyrir stígvélin og settust undir ár-
ar, hver í sínu rúmi; reru þeir allir tveim árum, Bárður
í austurrúmi, Árni í miðrúmi og Sveinn í barkarúmi. —
Hin djúpa næturkyrð var rofin. Það dundi í
fjöllunum við skröltið í bátnum og bergmálið margfaldaði
hljóðið. — Fjöllin köstuðust á um það — öll gripu þau
við því feginsfaðmi, en hrundu því þó samstundis frá sér
aftur.
Árni deif árum sínum í sjóinn upp fyrir skauta, til
þess að þær væru liðugri í keipunum; þvi næst tók hann
til róðurs ásamt hinum. Drógu þeir árarnar seigt og fast
í sjónum og sást glitrandi, silfurhvít rák eftir árablöðin,
en droparnir, sem hentust upp í loftið, þegar árunum var
difið i sjóinn, litu út sem kristalsperlur í kolsvörtu nátt-
myrkrinu.---------
Þeir reru þegjandi þétt með landi, sáu naumast strönd-
ina, en þektu þó svo vel hvern krók og kima, að engin
hætta var á því, að þeir settu upp á stein eða tanga.
Víða voru ljós i gluggum, þvi allir voru að búa sig af
stað i róður.
Hús Árna stóð yst allra húsa í þorpinu, eða eigin-
8*