Skírnir - 01.04.1912, Qupperneq 20

116
Siðasti róðurinn.
lega dálítið utanvið það; stóð það frammi á ofurlitlum
tanga, sem var litlu hærri en ströndin báðum megin við.
Þar reru þeir svo nærri landi, að ekki var meira en rúm
árarlengd frá klettunum að bátnum.
Arni lagði inn árar sínar og tók að »laga sig til« —
fór úr jakkanum og vestinu, tók af sér hálsklútinn o. s.
frv. til þess að svitna ekki um of af róðrinum og vera
sem léttastur á sér. Hann gerði þetta þarna, einmitt á
þessum stað, til þess því betur að geta horft heim — —
heim til hennar, sem nú svaf vært í rúmi sínu, eða þá
vakti yfir augasteininum hans. — — — Hann hafði ekki
kvatt hana núna, aldrei þessu vant — — ó, ef hann hefði
nú farið alfarinn án þess að kveðja hana! —----------Þá
rann báturinn framhjá húsinu. Árni starði á ljósið í glugg-
anum — — gluggatjaldíð lyftist litið eitt upp — — hún
er þá vöknuð !-------Hann reyndi að hlusta--------— nei,
ekkert hljóð, annað en áraglamið !------Skyldi hún hafa
vaknað þegar hann fór út ? 0, hví vakti hann hana ekki,
til þess að kveðja hana — hví kysti hann ekki rósfögru,
dúnmjúku kinnina — kinnina sína? — —
Báturinn rann miskunnarlaust áfram, ljósið hvarf —
þeir voru komnir fyrir tangann!
Alt í einu datt Árna í hug draumurinn. — Hvað
merkti þessi draumur ? Eða merkja draumar alls ekki
neitt ?-----
Ríðandi á sel i ofsa roki!
Það fór hrollur um Árna.
Hann hafði heyrt svo marga trúverðuga menn og
konur segja frá draumum, er höfðu verið fyrirboði tíð-
inda, að hann gat alls ekki efast um, að þeir hefðu eitt-
hvað að merkja, flestir.
Hafði hana móður hans sálugu ekki einmitt dreymt
svo átakanlega fyrir því, að faðir hans hrapaði til bana í
Hyrnunni ? Móðir hans hafði sjálf sagt honum þann draum
oftar en einu sinni — og hún var þó sannorð kona og
laus við hjátrú. — — Það var ekkert vafamál, sumir