Skírnir - 01.04.1912, Síða 29

Siðasti róðurinn.
125
Bárður var horflnn, en Árni hékk einn á kjölnum. Lá
hann með brjóstið á kjaldraginu og handleggina sinn
hvoru megin kjalarins; annar fóturinn hékk máttlaus
niður, en hinn var kreptur upp undir kjölinn.
Enn lifði vonarneisti í brjósti Árna. Skeð gat, að
einhver vélarbátur kæmi þessa leið —; skeð gat, að skip-
verjar á. fiskiskútu eða botnvörpungi tækju eftir bátnum
á hvolfi — — — einasta gæti hann haldið sér — gæti
hann hangið á kjölnum —------------. Guði er enginn hlutur
um megn, hann getur hjálpað, og — — —
Þá reis upp þriðja aldan!
Það lyftist upp bunguvaxið fell, alsett síkvikandi
smáþúfum, bryddum fannhvítu froðukögri. Hærra og
hærra lyftist fellið, þúfurnar hurfu og kögrin drógust
saman í einn háan og breiðan fald. Fellið varð að himin-
háum jökli. Hamarinn hækkaði æ meir og meir, dalur-
inn lækkaði að sama skapi, og báturinn sogaðist inn í
kolgrænan hellisskúta. —---------Þá kváðu við dunur og
ægilegt fossaglam. Jökullinn »hljóp«! Hamarinn hrundi!
---------Alt hvarf!
En holskeflan hélt sinnar leiðar, dreifði froðunni vítt
umhverfis, jafnaði allar misfellur og gárur og skildi eftir
blátæran lognblett, þar sem áður hafði verið hinn mikli sjór.
Þar maraði báturinn og nú var hann mannlaus.
En úti í yztu rönd lognblettsins kom upp hönd —
hægri hönd á manni. Fingurnir spertust hver frá öðrum
og kreptust því næst alt í einu allir i senn, eins og höndin
hefði verið að reyna að grípa um eitthvað — — — en
ekkert var framar til fyrir þá hönd; hún hvarf samstundis
og hún kom upp, og sást aldrei framar.
Nýjar bárur ultu fram um þennan sorgarstað, og alt
jafnaðist. Hafið og stormurinn léku feiknleika sína, eins
og ekkert hefði í skorist.
En Furufjarðarröst sá ura útför mannanna.-----------