Skagfirðingabók - 01.01.1973, Page 131

HESTASTEINNINN í DJÚPADAL
eftir jónas jónasson frá Hofdölum
SÍðari hluta vetrar 1904 dvaldist ég í Djúpadal í Skaga-
firði við barnakennslu um tveggja mánaða skeið. Þá bjuggu þar
bræðurnir Valdimar og Eiríkur, synir Jóns Jónssonar og Val-
gerðar Eiríksdóttur, er búið höfðu í Djúpadal um fjóra tugi ára.
Eiríkur faðir Valgerðar var sonur séra Eiríks Bjarnasonar prests
að Staðarbakka, en kona Eiríks Eiríkssonar, móður Valgerðar, var
Hólmfríður Jónsdóttir, Einarssonar.
Eiríkur Jónsson var lærður húsasmiður og stundaði þá iðn sína
löngum framan af ævi, en Valdimar sá um bú þeirra beggja af
stakri árvekni og dugnaði.
Þarna var gott að vera. Krakkarnir voru ekki fleiri en svo, að
ég gat sinnt hverju og einu, þótt á ýmsum aldri væru þau; hús-
móðirin ung og aðlaðandi. Hún var kona Eiríks og hét Sigríður
Hannesdóttir frá Axlarhaga, Þorlákssonar frá Yztu-Grund. Húsa-
kynni voru reisulegri en ég átti að venjast. Kennslan fór fram í
Suðurhúsinu, en þar bjó Valdimar, og átti ég því mest saman við
hann að sælda. Hann var úti við gegningar alla daga, því að
hann hirti fullorðna féð að mestu einn, svo saman vorum við
einungis á kvöldin og á næturnar.
Valdimar var bráðskemmtilegur maður. Hann átti mikla kímni-
gáfu og beitti henni svo notalega, að unun var að, aldrei illa, því
að illkvittni átti sá maður ekki til. — Valdimar var meðalmaður
á hæð, gildvaxinn og kraftalegur. Er ég viss um, að hann var
9
129