Tímarit Máls og menningar - 01.06.1998, Qupperneq 118

ELÍAS MAR
farið að nefna sínu rétta nafni: þjóðrembu. Nú orðið gera menn sér
grein fyrir því, að vafasamt er að flokka heimsbyggðina í þjóðir, og í
heimi framtíðarinnar verður veröldin öll vonandi ættjörð okkar allra.
Ég spyr: Hvern andskotann vilja eftirlegukindur upp á dekk? Svo leit
hann á armbandsúrið: Ég má ekki vera að þessu lengur.
Að svo mæltu reis hann á fætur, setti hendur aft urfyrir bak og fetaði
hægan hring andsælis kringum þessa rosknu hefðarfrú. Hann nam
staðar frammi fyrir henni, virti hana píreygur fyrir sér frá hvirfli til
ilja, spretti loks vísifmgri að nýlegri skinnsál sem krækt var í Þá Gömlu
nær hjartastað; og spurði: Hvað er a-tarna?
Sú Gamla reigði sig og leit til hliðar nánast með yndisþokka ung-
meyjar og anzaði lágt með votti af drýldni: Fleiri en þú hafa nú spurt
að þessu.
Jæja? hváði doktorinn. Og hvað?
Ég hef hingað til sagt að engum komi það við, svaraði hún. En
myndirðu trúa hverju sem ég segði?
Já, því ekki? Ætti ég annars kost?
Hér eru niður komnir, sagði konan, kaflarnir tveir sem vantar í
Gerplu.
Hún glotti framan í þann lærða.
Tveir kaflar? Sem vantar í Gerplu? tautaði maðurinn lágt og leit sem
snöggvast á nefnifallið á henni. Máski var einmitt eitthvað athugavert
við nefnifall Þeirrar Gömlu, þótt hún hefði vandlega gætt þess að
minnast ekki á það. Hann hélt áfram að píra á hana augun.
Fertugasta og annan kaflann og þann fertugasta og þriðja, svaraði
hún. Þeir eru ekki í bókinni. En þeir eru hér.
í sama mund var sem kæmi agnar rof á vesturhimininn, og hausinn
á Þeirri Gömlu stóð í annarlegum glansi sem snöggvast þar sem hana
bar í gluggbáknið.
Doktorinn tók viðbragð, gekk hægt að borði sínu, sneri baki í gest
sinn og mælti, ívið hærra en fyrr:
Eins og ég sagði, þá er ég að fara á nefndarfund; ætti að vera mættur
fyrir löngu. Vegna heimsókn Margrétu Þórhildu drottningu Dan-
mörku. Ef þú vildir hafa mig afsakaðan ...
En þegar hann leit um öxl var Sú Gamla að hverfa út úr dyrunum,
hljóðlát sem afturganga.
116
TMM 1998:2